Słynni pisarze fantastyki na świecie

Słynni pisarze fantastyki na świecie
Feliks W. Kres
 
Urodzony w 1966 roku w Łodzi. Debiutował we wczesnych latach osiemdziesiątych
opowiadaniem „Mag” nadesłanym na konkurs pisma „Fantastyka”. Od tamtej pory opublikował
pięć powieści i kilkadziesiąt opowiadań we wszystkich liczących się w Polsce pismach
fantastycznych. Prowadził na łamach Magazynu Literackiego Fenix „Kącik Złamanych
Piór” – cykl porad dla początkujących pisarzy. W felietonach tych ze swadą i ogromnym
dowcipem dyskutował z czytelnikami na temat technik literackich i błędów popełnianych
przez debiutantów.
 
Od 2000 roku, wydawnictwo MAG wydaje jego cykl powieściowy , obejmujący wszystkie
utwory napisane w ramach jednego cyklu, nazywanego od łączącego opowieści świata
„Cyklem Szererskim” pod wspólnym tytułem „Księga Całości”.

Jest najbardziej znany jako autor mrocznej fantasy. Jako autor, Kres jest zwolennikiem
solidnego rzemiosła pisarskiego, stroni od eksperymentów formalnych i jakichkolwiek
elementów, które mogłyby zaciemniać odbiór utworu przez czytelnika. Jego literatura
powstaje w oparciu o tradycje dobrej powieści rozrywkowej i zapewnia czytelnikowi
pasjonującą przygodę literacką i silne emocje. Jedno jest pewne, nie można wobec
pisarstwa Kresa przejść obojętnie – w powodzi „letnich” fabuł jego książki stanowią
pasjonującą lekturę.
 
 
 
Alastair Reynolds
 
 
Alastair Reynolds, konkurent dla Stephena Baxtera i Petera F. Hamiltona na polu brytyjskiej SF,
wnosi do swojej twórczości wiedzę astronomiczną. Ma doktorat z astronomii, doświadczenie
jako astrofizyk, zdobyte podczas kilkuletniej pracy w Europejskiej Agencji Badań
Kosmicznych w Holandii. Podczas ostatnich dziesięciu lat Reynolds opublikował
wiele opowiadań SF, z których na szczególną uwagę zasługuje A Spy in Europa (1997)
oraz Galactic North (1999), oba opublikowane w Interzone, również The Great Wall
of Mars(2000, w Spectrum SF). Wszystkie dzieją się w powstającej przyszłości.
Przestrzeń objawienia jest pierwszą powieścią Reynoldsa, jedną z licznych tomów,
która w zamierzeniu jest rozwinięciem wątku z A Spy in Europa  do rozmiaru epickiej
powieści. Przestrzeń objawienia była nominowana w 2000 roku do nagrody Stowarzyszenia
Brytyjskich Pisarzy SF. Migotliwa wstęga [Chasm City –oryg.] jest tego kontynuacją.
 
W Polsce Migotliwa wstęga została wydana w dwóch tomach w 2003.
 
Kolejna powieść Przestrzeń objawienia jest gotycką space opera. Premiera powieści
w Polsce nastąpiła w 2002 roku. Zainteresowanych uzyskaniem więcej informacji
o autorze odsyłamy do jego strony domowej: www.alastairreynolds.com

Autor gościł w Polsce na zaproszenie British Council oraz Wydawnictwa Mag, w
ramach programu Imagine This.

Alastair Reynolds urodził się w Walii i spędził tam swoje całe nastoletnie życie.
Wczesne lata szkolne spędził w Cornwalii. Kocha Walię. Cardiff jest jego ulubionym
miejscem ale nie myśli o sobie jak o Walijczyku. Więcej życia spędził poza Walią,
ale z drugiej strony regularnie wraca do domu, a większość jego rodziny nadal
mieszka w Południowej Walii. Alastair studiował Walijski jako drugi język aż do
14 roku życia, potem stopniowo go zapomniał.
 
Jeśli chodzi o astronomię i science fiction, to obie dziedziny fascynowały go
od dawna. Wielki przełom nastąpił, kiedy skończył 8 lub 9 lat i w Anglii pojawił
się magazyn Speed&Power. Pełen był artykułów o helikopterach, samolotach ale
co najważniejsze, zaczęto w nim publikować stare opowiadania Artura C. Clarka.
To był pierwszy kontakt autora z SF i nadal żywo pamięta wiele z tych opowiadań.
Potem w magazynie tym publikowano również stare opowiadania Isaaka Asimova, które
miały duży wpływ – historie o robotach i starsze. Przez długie lata Clark i Asimov
stanowili filary jego świata SF.
 
Kiedy Alastair Reynolds był nastolatkiem sam już pisał opowiadania science fiction
i był święcie przekonany, że chce zostać naukowcem, prawdopodobnie astronomem,
ale równie mocno interesował się wtedy fizyką. Jednocześnie, poważniej zajął się
pisaniem. Skończył powieść, którą pisał od  13 roku życia i zaczął kilka opowiadań,
z czego większość pod silnym wpływem Larry Nivena [Nocna straż Larry Nivena wydana
w 2002 w Polsce –przyp.wyd.Mag], którego właśnie wtedy odkrył.
 
Następną powieść Alastair Reynolds napisał mając 18 lat. Do tego czasu czytał
już Joe Haldemana, Gregory Benforda i Frederika Pohla. Mając 19 lat studiował
już astronomię na Uniwersytecie  Newcastle-Upon-Tyne i odkrył również czasopismo
poświęcone literaturze fantastyczno-naukowej Interzone. W 1986 roku Alastair Reynolds
wysłał im swoje pierwsze opowiadanie i regularnie bombardował ich swoją produkcją
przez następne trzy lata aż w 1989 roku kupili jedno z nich, z czego był, jak
dzisiaj opowiada, niewiarygodnie dumny. Do tego czasu obronił doktorat w Szkocji,
co doprowadziło w końcu do podjęcia pracy w Europejskiej Agencji Badań Kosmicznych
w Holandii, gdzie nadal pracuje.
 
Twórczość Alastaira Reynoldsa można zaliczyć do brytyjskiej ‘twardej” SF, która
nacisk stawia bardziej na intelektualne poszukiwania niż na bohaterskie akcje
obecne w amerykańskiej SF, i która opiera się o fascynacje teoretyczną nauką.
Niemniej, trudno stwierdzić dlaczego dokonał takiego wyboru. Jak sam mówi: „Dorastając
nigdy nie czytałem dużo brytyjskiej SF. Moimi ulubionymi pisarzami byli głównie
Amerykanie. Lubiłem Clarka, James’a White’a i Boba Show’a”
 
Wielu pisarzy tego gatunku wywarło wpływ na dalszy kierunek rozwoju literackiego
młodego pisarza. Byli to Clark i podobni Benfordowi. Zwłaszcza Schismatrix  wywarł
wielki wpływ na Reynoldsa, odkrywając przed nim nowe możliwości SF . W tym samym
czasie odkrył również starszych autorów takich jak Ballard, Gene Wolfe i inni.
Gene Wolf nadal pozostaje jednym z jego ulubionych.
 
Obecnie jest tak wielu dobrych pisarzy, że trudno jest wskazać na konkretne osoby
i ich wpływ na autora. Jak sam przyznaje: „w gatunku „hard” SF cenionym wielce
pisarzem jest Greg Egan,  ale jest wielu innych, których równie wysoko ceni jak
choćby Alexander Jablokov, Robert Reed, Geof Landis i Linda Nagata. Mówi się,
że żyjemy w złotym wieku SF i całkowicie się z tym zgadzam.” Jednym z jego ulubionych
autorów jest Jonathan Carrolla,  jest też wielkim fanem Stephena Kinga, zwłaszcza
jego opowiadań. Lubi wygrzebywać także dobre opowiadania trochę zapomnianych autorów
–Alana E. Nourse’a, Murray’a Leinstera, Kornblutha i innych – stanowiących klasykę
lat 40. i 50.
Charakterystyczną cechą rozwoju wątku literackiego w powieściach Reynoldsa jest
fakt, że po pierwszych, standardowych i zgodnych z konwencją literatury SF rozdziałach,
nagle, gdzieś w środku powieści następuje zwrot i akcja zaczyna trochę przypominać
powieści sensacyjne. Wzięło się to prawdopodobnie z ukochanych przez Reynoldsa
kryminałów, gdzie regułą jest zwodzenie czytelnika aż do krytycznej chwili. Lubi
również powieści sensacyjne – i w tym gatunku literatury jest regułą zabawa z
czytelnikiem.
Doświadczony krytyk znajdzie w powieściach Reynoldsa niezwykle wyraźne odwzorowanie
postaci, będących pomieszaniem zarówno amoralności przy jednoczesnym dążeniu do
czynienia „dobra”. Niemniej, życie bohaterów jest tylko tłem dla  rozwinięcia
akcji. 
 
Neil Gaiman
 
Neil Gaiman urodził się 10 listopada 1960 roku – znak zodiaku Skorpion. Echa dzieciństwa
można znaleźć z opowiadaniu „ Jedno życie urządzone w stylu Moorcocka” – dużo
książek, protestancka szkoła, żydowskie wychowanie i praca dziennikarza w bardzo
różnych czasopismach brytyjskich. Pracę dziennikarza rzucił z dnia na dzień, po
tym jak dostał od szefa zlecenie na napisanie stronniczego artykułu. Powiedział
wówczas, że żadne pieniądze nie są w stanie usprawiedliwić braku etyki i  własnego
zdania. Ten rys charakteru, do dzisiaj przeważa zarówno w życiu osobistym artysty
jak i jego twórczości. Edukował się w Ardingly College i Whitgift School.
 
Neil Gaiman zawsze ubiera się na czarno, wszystko, co nosi, od T-shirtu po płaszcz,
zawsze jest czarne. Prawie zawsze nosi ciemne okulary. Uwielbia koty. Jest od
szesnastu lat żonaty z Mary McGrath, ma z nią troje dzieci: syna i dwie córki.
Brytyjczyk porzucił Brytanię – od 1992 roku mieszka i pracuje w Stanach, w Minneapolis
w stanie Minnesota.Przyznaje się do młodzieńczej fascynacji amerykańską Nową Falą
SF z lat siedemdziesiątych – twórczością Samuela R. Delany’ego, Harlana Ellisona,
Rogera Zelaznego.
 
Gaiman jak mało kto rozwija się artystycznie we wszystkich kierunkach jednocześnie.
Nieważne co tworzy, zawsze forma wypowiedzi związana jest z historią jaka ma do
opowiedzenia. Nadrzędnym zadaniem jest dla Gaimana dobór najlepszej formy przekazu
dla treści. To treść jest dla niego istotna i nadrzędna. Forma jest wtórna. Dlatego,
dla przedstawienia treści sięga po różne formy wypowiedzi artystycznej. Raz jest
to komiks, innym razem – baśń dla dorosłych, kiedy indziej znowu – powieść lub
film. Trudno jest określić gatunek literacki uprawiany przez artystę. Czy nie
najprościej więc będzie powiedzieć: człowiek renesansu? Współczesny Leonardo Da
Vinci mediów?
Obecnie Gaiman jest gwiazdą. I to gwiazdą modną i bardzo popularną. W Stanach
Zjednoczonych każda kolejna książka Gaimana natychmiast trafia na listy bestsellerów.
Gorące i entuzjastyczne recenzje pojawiają się w The New York Times i The Washington
Post.
Scenarzysta komiksowy, autor audycji radiowych i filmów telewizyjnych, pisarz
książek dla dorosłych i dla dzieci. Podczas prawie 20 lat pracy pisarskiej Neil
Gaiman stał się najpopularniejszym scenarzystą nowoczesnego komiksu, a teraz jest
najlepiej sprzedającym się pisarzem. Jego książki i powieści graficzne sprzedają
się w milionowych nakładach (w St. Zjednoczonych ponad 1 000 000 egz Amerykańskich
bogów, 1 000 000 egz Gwiezdnego pyłu i Nigdziebądź). 
 
Gaiman pisze też dla dzieci. Jego pierwsza książka The Day I Swapped My Dad For
Two Goldfish (Dzień, w którym wymieniłem ojca na dwie złote rybki) została uznana
przez Newsweek za najlepszą książkę dla dzieci roku 1997. Następna jego książka
dla dzieci to Koralina – współczesna opowieść o lękach i dojrzewaniu okrzyczana
przez New York Times mianem „współczesnej Alicji w Krainie Czarów’. Koralina została
włączona do wszystkich bibliotek amerykańskich.
 
Następna książka dla dzieci w wieku 3-5 lat pt. Wolves in the Walls/ Wilki w
ścianie z ilustracjami Dave’a McKeana została wydana w 2004 roku również przez
wydawnictwo Mag. Została ona uznana przez The New York Times za jedną z 10 najlepszych
ilustrowanych książek dla dzieci 2003 roku.
 
Twórczość Gaimana została przetłumaczona na włoski, niderlandzki, niemiecki,
francuski, hiszpański, szwecki, norweski, duński, jidisz, polski, bułgarski, grecki,
fiński, japoński, węgierski i wiele, wiele innych języków świata. Jego artykuły
publikują Time Out, The Saturday Times, Punch, The Observer Colour Suplement i
wiele innych czasopism. Neil Gaiman jest wymieniony w Dictionary of Literery Biography
jako jeden z najwybitniejszych żyjących pisarzy postmodernizmu.
Neil Gaiman jest również scenarzystą filmowym. W 1997 r. napisał jeden odcinek
kultowego serialu Babylon 5: The Day of The Dead (Dzień Umarłych) – i był to jedyny
odcinek, do którego scenariusza nie napisał twórca serialu Michael Straczynski.

W 1998 r. Gaiman napisał angielski skrypt do Księżniczki Mononoke, nakręconej
w 1999r.  Jego skrypt został nominowany do prestiżowej nagrody NEBULA.
Jest autorem i reżyserem filmu biograficznego o Johnym Boltonie – grafiku komiksowym.

Jest autorem opowiadania napisanego specjalnie na prośbę braci Wachowskich na
podstawie scenariusza do kultowego filmu Matrix.

 
Neil Gaiman jest twórcą tekstów do piosenek zespołu The Flash Girls. Jego zdjęcie
pojawiło się na książce fotografika Patti Perret pt.  The Faces of Fantasy ( Twarze
fantasy), jest też dobrym znajomym i wielbicielem twórczości Tori Amos – artystki
znanej w Polsce. W jednej ze swoich książek – Gwiezdnym pyle – baśni dla dorosłych
– uczynił ją drzewem.
 
Przygoda literacka Gaimana rozpoczęła się od komiksu. Jest twórcą – scenarzystą
serii Sandman, kultowej serii komiksowej, która otrzymała nagrodę Neil&Will
Eisner Comic Industry Award dla najlepszego scenarzysty (1991,1992,1993 i 1994),
dla najlepszej kontynuowanej serii (1991, 1992, 1993), za najlepszy album w kategorii
wznowienie (1991) za najlepszy album w kategorii pierwsze wydanie (1991) i nagrodę
Harrey Award dla najlepszego scenarzysty (1990,1991) oraz dla najlepszej kontynuowanej
serii (1992). W 1991 r. 19 nr Sandmana zdobył World Fantasy Award w kategorii
najlepsze opowiadania (i był to precedens w historii, kiedy komiks otrzymał nagrodę
literacką).
 
Gaiman i jego dzieło Sandman trafili na czołówki gazet amerykańskich kiedy w
75 nr Sandmana Gaiman ogłosił zakończenie komiksu, a wydawca zapowiedział zaprzestanie
jego wydawania. W tamtym czasie był to ich najlepiej sprzedający się komiks.

 
Wiele ze scenariuszy Gaimana stało się kanwą dla powstania sztuk teatralnych
i audycji radiowych. Ilustrowane opowiadanie Signal to Noise o umierającym reżyserze
filmowym, które zdobyło nagrodę Eisnera jako najlepszego albumu graficznego zostało
przerobione na audycje radiową i nadawane było przez BBC w 1996 roku. Scenariusz
tego słuchowiska napisał Neil Gaiman. Zgłoszone było ono do nagrody radiowej SONY.
Ostatnio opowiadanie zaadaptowała jako sztukę teatralną grupa teatralna z Chicago. 

Neil Gaiman – Brytyjczyk z pochodzenia – przeprowadził się na stałe do Ameryki,
gdzie mieszka ze swoją żoną oraz dziećmi w starym, ‘wiktoriańskim’ domu. Od kilku
lat prowadzi swój dziennik internetowy na swojej stronie www.neilgaiman.com 
 
 
Steven Erikson
 
Steven Erikson jest z wykształcenia paleontologiem i przez 18 lat pracował na stanowiskach
archeologicznych w Środkowej i Północnej Ameryce. Ten skromny Kanadyjczyk jest
uznanym przez krytyków i popularnym wśród czytelników autorem współczesnej fantasy
– twórcą największego i najsławniejszego w historii fantasy cyklu ”Malazańska
Księga Poległych”. Lecz zawiódłby się ten, kto poszukiwałby w serii Malazańskiej
odniesień do tradycyjnego kanonu ukształtowanego w naszej świadomości jako bajka
o walce dobra ze złem gdzie dobro zwycięża a zło zostaje pokonane. Próżno by szukać
w niej dobrodusznych czarodziejów, i tajemniczych elfów, prostych odpowiedzi,
czarno-białych postaci i wyraźniej granicy między dobrem a złem. Cykl Eriksona
stanowi przełom w tradycji klasycznego gatunku z uwagi na przełamanie wielu schematów
i bogactwo ontologiczno-scenograficzne przy jednoczesnej dyscyplinie fabularnej.

Po osiedleniu się w Anglii nie mógł znaleźć pracy jako archeolog i pracował na
etacie w biurze, pisząc podczas przerw obiadowych. Po sukcesie 2 pierwszych tomów
cyklu porzucił pracę etatową i całkowicie poświęcił się pisaniu
 
Wayne MacLaurin, uznany krytyk literacki, w swoim artykule „MacLaurin Fat Fantasy
Award” wybrał „Ogrody Księżyca” – pierwszy tom zaplanowanego na10 tomów cyklu
– za swoją najbardziej ulubioną książkę fantasy 1999 roku. „Ogrody Księżyca” 
zostały nominowane do nagrody World Fantasy Award w kategorii Najlepsza Powieść
Roku. „Bramy Domu Umarłych” –  drugi tom cyklu – zaliczono do grona Najlepszych
Powieści 2000 roku. Nawiasem mówiąc po sukcesie drugiego tomu 2,5 milionowa zaliczka
w dużym stopniu przyczyniła się do rozszerzenia planów autora o kolejne 8 tomów,
które z żelazną konsekwencją wydaje co roku.

Inspiracją do powstania cyklu była Księga Poległych –spis nazwisk żołnierzy poległych
w bitwach pod wodzą Napoleona. Choć, jak mówi Erikson – „brakuje mi obrazu ludzi
ujętych tylko z nazwiska; kim byli, jak kochali, co cenili w życiu i jaki splot
wydarzeń doprowadził do ich śmierci. Mój cykl starałem się napisać tak, by dać
obraz postaci, które giną lub w inny sposób zostają porzuceni na poboczu głównego
nurtu historii jaką przedstawiam w kolejnych tomach. Tak właśnie skonstruowane
są moje powieści”. W swoich preferencjach czytelniczych wskazuje na thrillery
polityczne, książki science fiction i współczesne powieści obyczajowe jak również
przyznaje się do dziecięcej fascynacji grami fabularnymi (RPG: role-playing games).

 
Zadziwia nas bogactwo jego pomysłów, wątków i artefaktów. Pełen magii i tajemnic,
lecz w pełni logiczny; epicko rozbuchany, lecz bogaty w przemyślane szczegóły;
wykorzystujący tradycję fantasy, lecz przecież oryginalny; obejmujący kilka kontynentów,
a zarazem historią swych kultur sięgający setki tysięcy lat wtecz; krwawy, kolorowy
i fascynujący – taki jest świat Stevena Eriksona. Pełen okrucieństwa lecz wiarygodny
aż do najdrobniejszych szczegółów. I w tym sensie, Eriksona porównuje się do J.R.R.Talkiena.
Podobnie jak twórca Środziemia, Erikson stworzył swój świat od podstaw, lecz w
pełni ukształtowany pozostaje jedynym jak dotąd (poza światem „Władcy pierścieni”)
tak wiarygodnym światem fantasy. Świat Stevena Eriksona oferuje w fantasy tło
najgłębsze, ciągłość historii na przestrzeni nawet nie stuleci i tysiącleci, lecz
setek tysięcy lat.
 
Steven Erikson jest pseudonimem, pod którym autor wydaje powieści fantasy. Prawdziwe
nazwisko Eriksona to Steve Lundi, pod którym wydał kilka poprzednich swoich książek.
Erikson jest panieńskim imieniem jego matki. Oprócz pracą nad kolejnymi powieściami-rozdziałami
Malazańskiej Księgi Poległych autor pracuje obecnie nad trzyczęściowym serialem
TV. Do dzisiaj, tj. września 2004 roku wydał 5 tomów. Wszystkie z nich ukazały
się w Polsce. Jeśli nadal Erikson będzie tak ściśle trzymał się harmonogramu,
emocji nie zabraknie nam aż do 2009 roku.
 
W Wielkiej Brytanii zapowiadany jest na 2005 rok 6 tom cyklu a w USA drugi tom
„Malazańskiej Księgi Poległych“. Po więcej szczegółów odsyłamy zainteresowanych
na stronę oficjalną cyklu www.malazanempire.com
 
 
Clive Barker
 
Nazwać Clive’a Barkera „autorem horrorów”, to jak napisać o Beatlesach, że byli
„garażowym zespołem”. Jako twórca Barker nie boi się sięgać do najgłębszych otchłani
ludzkiego umysłu. Jest artystą w pełnym znaczeniu tego słowa, współczesnym mistrzem
wyobraźni. Nie tylko zna nasze największe lęki; wie także, co nas zachwyca i podnieca,
wie, co jest naprawdę święte na tym świecie. Niepokojąca, dziwaczna, piękna –
takimi słowami możemy opisać twórczość Clive’a Barkera, ale tylko do czasu, aż
ktoś wymyśli nowe, lepsze określenia.

Quentin Tarantino
Aktor (widzieliśmy go w Salome) autor powieści, scenarzysta filmowy, autor komiksów,
reżyser – reżyserował m.in. Hellraisera. Człowiek multimedialny, obdarzony niezwykła
wrażliwością twórczą. Znany ze swojego cyklu Księgi Krwi, autor powieści i rysownik
komiksowy. Napisano o nim kilka książek. Znalazł się w Antologii horroru (1997),
Best New Horror Four – antologia (1993), Dread in the Dark Descent – antologia.
Douglas E. Witer napisał o nim ksiązkę pt : Clive Braker:The Dark Fantastic.
 
Na podstawie prac Barkera nakręcono 9 filmów, z czego 4 reżyserował a do 9 napisał
swój scenariusz.

Jest autorem scenariuszy do komiksów a na podstawie jego książek powstały też
komiksy .

Clive Barker jest też twórcą 2 sztuk teatralnych.
Jest obecnie drugim, po S. Kingu najpopularniejszym i najdroższym pisarzem horroru
w Stanach Zjednoczonych.
 
Zbiory opowiadań:
The Books of Blood t.1  (1984)

The Books of Blood t.2  (1984)

The Books of Blood t.3  (1984)

The Books of Blood t.4  (1986)

The Books of Blood t.5  (1986)

The Books of Blood t.6  (1986)
The Inhuman Condition (1985)

In the Flesh (1996)
 
Powieści:

Potępieńcza gra The Damnation Game (1985)

Kobierzec Weaveworld (1987)

Cabal Cabal (1990)

Hellbound Heart

Imajica: Piąte dominium Imajica (1991) polskie wydanie Wydawnictwo Mag 2002

Imajica: Pojednanie Imajica  (1991) polskie wydanie Wydawnictwo Mag 2002

The Thief of Always (1992)

Everville Everville (1994) polskie wydanie Mag 1998

Sacrament (1996)

Galilee (1998)

The Essential Clive Barker (1999)

Wąwóz Kamiennego Serca Coldheart Cayon (2001) Abarat (2002)
 
Sztuki teatralne:

Forms of Heaven:Three Plays [Crazyface, Paradise Street, Subtle Bodies] (1996)

Incarnations:Three Plays [Colossus, Frankenstein in Love, The History of the
Devil] (1998)

 
Książki nawiązujące:

Clive Barker’s A-Z of Horror (1997)

Best New Horror Four – antologia (1993)

Dread in the Dark Descent – antologia

Clive Braker:The Dark Fantastic by Douglas E. Witer

Demons & Deviants

Fangoria’s Best Horror Films (1996)

Fangoria: Masters of Horror (1996)

Vision of the Fantastique in Fly in my Eye (1998)

Marvel Age nr 107, grudzień 1991
 
Komiksy:

Scenariusze:

Razorline (1993) Marvel Comics

Ectokid (1993-1994) Marvel Comics

Saint Sinner (1993-1994) Marvel Comics

Hokum & Hex (1993-1994) Marvel Comics

Hyperkind (1993-1994) Marvel Comics
Primal (1992) Dark Horse Comics

Night of the Living Dead/London Book 1,2 (1993) Fantaco Books

Deep Dark Fantasien Volum 1 nr 1 (1993) Dark Fantasy Productions

 

Grafiki:

Amazing Heros Nr 174 – okładka
 
Adaptacje:

Clive Barker’s Night Breed (1990-1993)

Clive Barker’s Hellraiser

Epic Book 1 (1992)

Weaverworld 1,2,3 (1993) Epic Comics

The Harrowers (1993-1995)

Clive Braker’s Book of the Damned (1991) Epic Comics

Jihad Book 1 I 2 (1991) Epic Comics
 
Powieści graficzne:

Tapping the Vain (2002) Eclipse Books

Dread (1992) Eclipse Books

Son of Celluloid (1991) Eclipse Books

Revelation (1993) Eclipse Books

Life of Death (1993) Eclipse Books

Rawhead Rex (1994) Eclipse Books

The Yattring and the Jack (1991) Eclipse Books
Adaptacje filmowe na podstawie prac Clive Brakera:
 
Scenarzysta

The Yattring and Jack (1986) Worldvision Home Video Inc. na podstawie scen. Clive’a
Barkera

Quicksilver Highway –scen. Clive Barker i Stephen King

Salome Salome/The Forbidden (1973) film krótkometrażowy, reż. Clive Barker

Transmutations (1985) scen. Clive Barker

Król Trupiogłowy Rawhead Rex (1987) scen. Clive Barker

Hellraiser Brama do piekieł Hellraiser (1987) reż. Clive Barker

Stowarzyszenie umarłych dusz Night Bread (1990) Fox, reż. Clive Barker, scen.
Clive Barker

Mistrz Magii Lord of Illusions (1995) reż. Clive Barker

Hellraiser VI Hellraiser:HellseekerV) (2002) reż. Rick Bota
 
Reżyser

Salome Salome  (1973)

Brama do piekieł (Hellraiser) 1987

Stowarzyszenie umarłych dusz Nightbreed (1990)

Mistrz Magii  Lord of Illusions (1995)
 
Aktor

Salome Salome (1973)
 

www.clivebarker.com

 
Elizabeth Haydon
 
Elizabeth Haydon debiutowała w roku 1999 i do dziś dnia zdołała wydać jedną trylogię
oraz rozpocząć kolejną. W skład pierwszej trylogii „Rapsodia” wchodzą „Rapsodia:
Dziecko Krwi“ (2000), „Proroctwo: Dziecko Ziemi“ (2001) oraz trzeci, „Przeznaczenie:
Dziecko Nieba“. W lutym 2003 ukazał się w j. polskim pierwszy tom nowej trylogii
pt. ” Requiem za słońce”
 
Autorka pilnie strzeże swej prywatności i nigdzie nie można znaleźć żadnych dokładniejszych
informacji o niej. Dało to nawet asumpt do podejrzeń, że jest to pseudonim i alter
ego jakiejś znanej pisarki. Podejrzenia nasiliły się, gdy Haydon całość otrzymanych
za dwa pierwsze tomy trylogii honorariów przekazała na cele dobroczynne – rzecz
to bowiem wśród „młodych“ niecodzienna.
 
Z opublikowanych w różnych miejscach wywiadów wynika, że Haydon pracowała jako
redaktorka w branży księgarsko-wydawniczej. Pomysł napisania książki zasugerował
jej w 1994 jeden z kolegów redaktorów, sama zaś Haydon pomysł określa jako szaleńczy,
używa nawet określenia clinical insanity. Wydaną w roku 1999 „Rapsodię“ Haydon
nazywa swym debiutem – książkowy debiut jest to z pewnością, brak jednak zupełnie
danych co do wcześniejszej twórczości pisarki w zakresie krótkiej formy – fantasy,
SF czy innych gatunków.Niewiele mówi Elizabeth Haydon o swym życiu prywatnym,
wiadomo jednak, że jest mężatką i ma dzieci. Strzeże też pisarka swej daty urodzenia,
ale można się pokusić o jej choćby przybliżone określenie. Przyznaje się oto autorka
w jednym z wywiadów, iż czytała „Narnię“ C.S. Lewisa będąc dzieckiem, a Tolkiena
w wieku młodzieńczym, że potem fascynowała się twórczością Anne McCaffrey i Patricii
McKillip.
 
 
 
Christopher Paolini
 
Tad Williams
Patricia McKillip
 
Kategorie: Fantastyka

Skomentuj

Tylko zalogowani użytkownicy mogą komentować.