Nowości OW Impuls

Coraz rzadsze są książki, w których treść idzie w parze z formą; nie wystarczy mieć coś do powiedzenia, trzeba jeszcze umieć to przekazać. Książki profesora Nalaskowskiego Ortodoksja i chaos od lat niezmiennie intrygują, lekkością formy i celnością spostrzeżeń przywołując najlepsze tradycje polskiej eseistyki. Z Profesorem można się zgadzać lub nie, można dyskutować, popierać lub zwalczać, ale, przede wszystkim, trzeba go czytać. Najnowszy zbiór, zatytułowany (jakże obiecująco…) Ortodoksja i chaos, jest przede wszystkim doskonałą lekturą, lecz zarazem i lekturą przewrotną, gdyż zafascynowany Czytelnik bezwiednie ulega czarowi autorskiego wywodu, kwestie merytoryczne odsuwając na boczny tor. A niesłusznie. Profesor Nalaskowski porusza tematy nie tylko ważne (m.in. reforma edukacji), ale i kontrowersyjne (tzw. kwestia żydowska, wychowanie do życia w rodzinie i wiele innych), przy czym niejednoznaczność jest tu cechą najbardziej pożądaną, gdyż, z racji swej natury, pobudza do myślenia, a o to przecież Profesorowi najbardziej chodzi. Jeśli o jakimś tekście można powiedzieć „subiektywny”, to jest nim z pewnością prezentowany tu zbiór felietonów – pisane niemal na żywo, stanowią, jak zaznacza we Wstępie sam Autor, „rodzaj kroniki buntu <na bieżąco>”, tym samym, jako prezentacja indywidualnego oglądu sytuacji, stając się wyrazem skrajnego subiektywizmu. Towarzyszące wywodom odwaga i bezkompromisowość czynią z Ortodoksji… lekturę trudną, lekturę, zaryzykuję stwierdzenie – elitarną, gdyż podsuwa Czytelnikowi gotową interpretację otaczającej nas rzeczywistości, a to nierzadko budzi opór. Warto jednak podjąć wyrafinowaną grę czytelniczą z Profesorem, by choć przez chwilę poczuć smak intelektualnej dysputy najwyższej próby.

W grudniu 2013 publikacja uzyskała tytuł Najlepszej Książki na Gwiazdkę!

http://impulsoficyna.com.pl/nowosci/ortodoksja-i-chaos,1521.html

Odmienną propozycję ideologiczno-metodologiczną odnajdziemy w monografii Barbary Smolińskiej-Theiss, poświęconej sylwetce Janusza Korczaka. Korczakowskie narracje pedagogiczne przeplatają rysy biograficzne z ideami pedagogicznymi, czym nie tylko potwierdzają wielkość indywidualności Korczaka, lecz – przede wszystkim – dokumentują nierozdzielną całość, jaką współtworzyły koleje losu Starego Doktora i głoszone przezeń poglądy. Wydaje się, że to właśnie ten nierozerwalny splot stanowi najsilniejszy z argumentów, jakie pedagogika może przedstawić Czytelnikowi; podobnie jak w przypadku Jeana-Jacquesa Rousseau czy Johna Locke’a biografia wystawia świadectwo idei. Historia niezmiennie udowadnia, że tylko takie postacie zyskują nieśmiertelność i trwałe uznanie wśród potomnych, nieważne, jaką dziedzinę czy rodzaj postawy reprezentują. Zawarta w Korczakowskich narracjach… lekcja stanowi dla Czytelnika wyzwanie, zmuszając go do weryfikacji własnej postawy moralnej i trudnego przecież rachunku sumienia, bezlitośnie obnażającego wszelkie niedostatki. Portretowi, nakreślonemu ręką Smolińskiej-Theiss, daleko jednak do ideału, do jakich przyzwyczaiły nas monografie starej daty; w ujęciu Autorki Korczak jest przede wszystkim człowiekiem, ze wszelkimi wadami i zaletami swej kondycji – i tu może właśnie bije źródło przejmującej siły tej publikacji.

http://www.impulsoficyna.com.pl/nowosci/racjonalnosc-oraz-uwarunkowania-procesow-terapeutycznych-osob-niepelnosprawnych,1522.html

Komunikacja jest fundamentem – przypomina nam w Przedmowie do publikacji Dzieci o specjalnych potrzebach komunikacyjnych pod red. Barbary Winczury prof. Krystyna Ferenz. Czy rzeczywiście trzeba nam o tym przypominać? Czy w czasach, gdy wszystkie dziedziny życia podporządkowane są ściśle wymogowi szybkiej i skutecznej komunikacji, potrzebne są jeszcze powroty do podstaw? Okazuje się, że tak. Komunikacja, sprowadzona do swych fundamentów, a więc języka i towarzyszących mu kodów, nie jest tylko sposobem na wyrażenie/przekazanie informacji. Tkwiące w języku czy komunikacji możliwości stanowią bazę, nad którą nadbudowywana jest kultura i – szerzej – cywilizacja. Język jako źródło ikon i symboli, język jako zbiór norm i nakazów/zakazów, wreszcie – język jako odbicie doświadczeń pokoleniowych, staje się podstawową tkanką tradycji i przekazu kulturowego, niezbędnych do określenia własnej tożsamości oraz odnalezienia swego miejsca w wybranej społeczności. Jeśli więc z jakichkolwiek przyczyn rozwój umiejętności komunikacyjnych zostanie zakłócony, zaburzeniu ulega cała osobowość, co skazuje jednostkę na społeczne wyobcowanie – i tu bije źródło, z którego powstała najnowsza książka doktor Winczury, stanowiąca wyraz troski o dzieci, które z racji różnego rodzaju zaburzeń (autyzm, FAS, zespół Downa, rozszczepienie podniebienia etc.) mają utrudniony proces przyswajania reguł komunikacji.

http://www.impulsoficyna.com.pl/nowosci/problemy-zdrowia-psychicznego-u-osob-z-zespolem-downa,1520.html