“Ostatnia Wieczerza” Pawła Huelle to książka, która wywołała kontrowersje i rozgrzała do czerwoności  pióra krytyków jeszcze przed swoją oficjalną premierą. Dzieje się tak po części dlatego, że wśród bohaterów rozpoznajemy postaci z życia publicznego, ale przede wszystkim z powodu żywiołowości i temperatury tekstu. Jak pisał w recenzji Dariusz Nowacki, „tak namiętnego, rozgorączkowanego dzieła gdański pisarz dotąd nie popełnił”. „Powstała książka niezwykła – czytamy z kolei w recenzji Zdzisława Pietrasika – z jednej strony niemal realistyczna, z drugiej zaś zwrócona w przeszłość, pełna historycznych i religioznawczych dygresji, które snuje narrator”.

 

Akcja Ostatniej Wieczerzy toczy się w Gdańsku, podczas jednego dnia, w bliżej nieokreślonej, choć nieodległej przyszłości. W mieście zaszło sporo zmian: parę ulic ponownie przemianowano, obok kościołów wyrosły meczety, a życie mieszkańców raz po raz paraliżują tajemnicze wybuchy, w których jedni dopatrują się ataków islamskich fundamentalistów, inni działania szaleńca, a jeszcze inni sabotażu producenta wina marki Monsignore…

 

Kilku znajomych z dawnych lat zmierza do teatru na sesję fotograficzną zorganizowaną przez ich wspólnego przyjaciela, Mateusza, który pragnie namalować Ostatnią wieczerzę. Dla każdego z nich – „zesłanego” na prowincję idealisty doktora Lewady; niestrudzonego organizatora Pielgrzymek Prawdy Antoniego Berdy; biznesmena i kompulsywnego seksoholika Jan Wybrańskiego, czy wreszcie studiującego grekę i pasjonującego się historią Jerozolimy narratora powieści – ten dzień, wypełniony licznymi zajęciami i nieprzewidzianymi okolicznościami, okaże się na inny sposób ważny; każdy będzie musiał na nowo skonfrontować się ze swoją przeszłością i życiowymi wyborami.

 

Losy bohaterów, w których niczym w zwierciadle może przejrzeć się całe pokolenie Polaków, stanowią zaledwie jedną z warstw powieści. Inne jej wątki to spór o nowoczesną sztukę i temat wzrastające w Europie znaczenie islamu. Ostatnia Wieczerza – przy całej swej konstrukcyjnej doskonałości, finezji i dowcipie – to jednak przede wszystkim bezlitosna rozprawa z polską religijnością; gorzkie pytanie o to, kim właściwie jesteśmy i czym tak naprawdę jest nasza wiara.