O książce:
Dwie poprzednie książki Michaela Gerbera o Barrym Trotterze sprzedały
się w nakładzie 600 000 egzemplarzy na całym świecie, choć ich nabywcy
stanowczo powinni mądrzej wydawać pieniądze. Pierwszy tom „Barry
Trotter i bezczelna parodia” przebojem wszedł na wysokie miejsca na
listach bestsellerów w Polsce, na liście Top 20 EMPiK zajmowal 6 i 7
miejsce i był na 1 miejscu na liście bestsellerów fantastyki EMPiK w
styczniu. Serie przetłumaczono na 20 języków, co dowiodło ostatecznie,
że dowcip kloaczny jest naprawdę uniwersalny.

 

Barry Trotter jest
nieprzyjemnym typem, cieszącym się zdecydowanie złą sławą. Do tego
śmierdzi. Wyobraźcie sobie, jaki musiał być w dzieciństwie. Cóż, nie
musicie już sobie wyobrażać! Z powodu przybycia do skrzynki autora
nieoczekiwanego wezwania z urzędu skarbowego, dzięki absurdalnemu
manewrowi literackiemu, możecie już poznać Barry’ego i całą resztę z
czasów, gdy byli bandą pryszczatych, hiperaktywnych nowicjuszy w
Hokpoku. W końcu poznacie odpowiedzi na wszystkie pytania, które – taką
mamy nadzieję – nie dawały wam spać po nocach. Czy Barry i Herbina to
zrobili? (Oczywiście chodzi o zadanie domowe. A o czym pomyśleliście?
Ooch, co za ohyda! Wstydźcie się!) Jak dokładnie Lon dorobił się dziury
w głowie, w której łagodnie świszczy wiatr? Czy Lord Vielokont zawsze
był taki durny? Bubeldor taki obleśny?

 

W tym ekskluzywnym
wydaniu znajdziecie też: niepokojąco seksowne, olbrzymie boginie
rzymskie (Ostrzeżenie  dla rodziców: wasz ojciec stanowczo powinien
uważnie zapoznać się z tym fragmentem, nim pozwoli wam go przeczytać)!
Scenę, w której Barry stawia pierwsze kroki z prawdziwą dziewczyną
(ostrzeżenie dla rodziców)! Poczekalnię, pełną żywych trupów
(Ostrzeżenie dla rodziców. W sumie nie jest wcale tak paskudne, jak
można by sądzić, ale jeśli zamieścimy dość ostrzeżeni, może zachęcimy
was do zakupu książki)!

 

Barry Trotter i końska kuracja. Jeśli ją kupicie, obiecujemy, że nie wypuścimy następnej części. Przyrzekamy…

 

Autor, Michael Gerber
żartuje bez przerwy od czasów, gdy zatrudnił się w The Yale Record,
najstarszym amerykańskim studenckim piśmie satyrycznym. Od tego czasu
jego teksty pojawiały się w najróżniejszych miejscach, choćby w The New
Yorkerze, Playboyu, The Wall Street Journal, NPR, i słynnym programie
telewizyjnym Saturday Night Live.