Płacz jest dla dziecka sposobem na wyrażenie swoich potrzeb, pragnień. To pierwsze „słowo”, jakie kieruje do nas dziecko, pierwszy dialog, jaki z nami nawiązuje. I dlatego tak ważne jest, by dobrze ten płacz zrozumieć: ze sposobu, w jaki nań „odpowiemy”, dziecko uczy się tworzyć więzi, interpretować świat, budować swoje poczucie bezpieczeństwa.

 

Książka uczy, jak rozpoznawać różne rodzaje płaczu (z głodu, z powodu dyskomfortu fizycznego, ze strachu, z potrzeby bliskości, z bólu, zazdrości, zmęczenia, napięcia, złości, gdy dziecko jest senne, gdy czuje się porzucone…) i podpowiada, jak mu zaradzić.

 

W serii ukazały się m.in. „Gry komputerowe, Internet i telewizja”, „Zamiast telewizji”, „Moje dziecko jest towarzyskie”, „Dziecko a potrzeba porządku”, „Czy dziadziuś poszedł do nieba?”

 

 

 

Człowiek, który ma chrześcijańskie poczucie grzechu, potrafi kochać wszystkich, mimo wszystko. W paradoksalny sposób wyznanie grzechów jest dla niego aktem radości i nadziei.

„Spraw, bym usłyszał radość i wesele” — woła Psalmista (Ps 51,10). Skupiać się na swych grzechach i nie liczyć na przebaczenie to tak, jakby zatrzymać się na Wielkim Piątku i nie oczekiwać Zmartwychwstania.

 

Bernard Marliangeas jest dominikaninem. W niniejszej książce stara się ukazać różnice istniejące między takimi pojęciami, jak: wina, grzech, przebaczenie. Autor wskazuje też na zależności zachodzące między mechanizmami poczucia winy, chrześcijańskiego poczucia grzechu oraz przebaczenia. Porusza także takie zagadnienia, jak: psychologiczne mechanizmy winy, nerwica religijna, wiara a moralność.