Błyskotliwy amerykański debiut literacki 2005 roku

 

Niezdecydowanie to filozoficzna książka o młodym człowieku, który w życiu musi dokonywać zbyt wielu wyborów.

 

Od chwili premiery literackiej w Stanach Zjednoczonych w sierpniu 2005 roku Niezdecydowanie ciągle jeszcze wywołuje duże poruszenie. Powieść została entuzjastycznie zrecenzowana w najbardziej liczących się gazetach i czasopismach amerykańskich oraz angielskich. Ceni się ją za cyniczny humor i trafne sportretowanie młodych Amerykanów, którzy często mają problemy
z usamodzielnieniem się, przedłużają w nieskończoność okres niedojrzałości i odkładają na później wejście w dorosłość.

 

Nawet słynący ze swojego sceptycyzmu amerykańscy krytycy literaccy, Jay McInerney czy Michiko Kakutani, określili ją jako niezwykle zabawną inteligentną powieść o dojrzewaniu. Dwukrotne zamieszczenie recenzji w „New York Timesie” i umieszczenie okładki debiutu na pierwszej stronie literackiego dodatku do tego dziennika, co miało miejsce w przypadku Niezdecydowania, jest czymś bardzo rzadko spotykanym.

 

Prawa do ekranizacji książki zostały sprzedane na pniu za siedmiocyfrową kwotę przez znanego producenta Scotta Rudina (m.in.: Firma, Clueless, Okup, Godziny, Pokój Marvina, Truman Show, Bliżej).

STRESZCZENIE POWIEŚCI

Bohaterem Niezdecydowania jest dwudziestoośmioletni mężczyzna, Dwight Wilmerding, cierpiący na abulię, czyli chroniczne niezdecydowanie i chorobliwą niemożność podejmowania decyzji. W życiu emocjonalnie paraliżuje go prawie wszystko, włącznie z decyzją, czy podczas Dnia Dziękczynienia ma zjeść kawałek indyka, czy tylko nadzienie. Ponadto bohater należy do pokolenia dwudziestoparolatków, którzy zaraz po studiach dotarli do Nowego Jorku i wchodzili w dorosłość w mieście zmienionym wydarzeniami z 11 września.

Kiedy poznajemy Dwighta, ten właśnie traci pracę. Zachęcony przez jednego ze współlokatorów do testowania leku abulinix, pomagającego w zwalczaniu syndromu niezdecydowania, chłopak łyka pierwszą pastylkę. Problemem, a właściwie jednym
z wielu problemów jest to, że Dwight sam nie wie, czy lek działa.

 

Wkrótce w życiu bohatera następuje niespodziewany zwrot: jedzie do Ekwadoru, na zaproszenie niewidzianej od dziesięciu lat szkolnej koleżanki. W środku dżungli amazońskiej ta wycieczka zmienia charakter, przeradza się w podróż, wymagającą od niego odpowiedzialności. Tam m.in. podejmuje walkę przeciwko ekonomicznej niesprawiedliwości i potędze baronów naftowych, angażuje się polityczne, nabywa nie do końca pożądaną wiedzę i w zupełnie nieoczekiwany sposób znajduje sens życia.

AUTOR I JEGO POWIEŚĆ

Autor powieści zadeklarował, że chciał, by opowiadała ona „o wolności, a szczególnie o niepewności Dwighta, co zrobić z tą wolnością. Dwight nie wie, co zrobić ze swoim życiem. Nie wie, czy ma się zaangażować w związek z dziewczyną, z którą się spotyka. Nie wie, czy powinien szukać nowej pracy. Wszystkie decyzje pomaga mu podejmować rzut monetą”.

 

Z kolei ignorancja Dwighta jest zabiegiem literackim: „Jednym z powodów stworzenia postaci naiwnego ignoranta było to, że mogłem napisać współczesną amerykańską wersję europejskiej dziewiętnastowiecznej powieści psychologicznej. Miałem nadzieję, że w momencie, kiedy czytelnik śmieje się z głupoty Dwighta, dużo się wraz z nim dowiaduje. Mój bohater jest na tyle niemądry, żeby zapytać, czy coś złego dzieje się z naszą cywilizacją ”.

 

Kunkel uważa się za demokratycznego socjalistę, co oznacza, że plasuje się na lewo od liberałów i, jak wyznał, nie mógłby napisać książki nie zawierającej wątków politycznych. W moich artykułach zawsze musiało się znaleźć jakieś nawiązanie do polityki – powiedział. „Kwestie polityczne są obecne w moich myślach, szczególnie w ostatnich latach i dlatego uważam, że są one bliskie każdemu innemu człowiekowi, stąd chęć i potrzeba umieszczenia ich w książce”.

 

Benjamin Kunkel nie dążył do napisania tekstu polemicznego czy agitacyjnego. Wprost przeciwnie, udało mu się zarówno być zabawnym, jak i poruszyć kwestie polityczne – pisała Amy Rosenberg w czasopiśmie „POETS & WRITERS”. To byłoby straszne, gdyby Niezdecydowanie zostało odebrane albo jako zabawny, albo jako polityczny tekst – oświadczył pisarz. „Zacząłem pisać tę książkę, jednocześnie przeprowadzając eksperyment, próbę połączenia polityki z humorem i zainteresowania tą mieszanką wydawców. W pewnym sensie wydaje mi się to jakimś trikiem. Chciałem się przekonać, czy można napisać programowo lewicującą powieść o dojrzewaniu i zyskać wsparcie dużego, liczącego się wydawnictwa? Teraz już wiem, że tak”.

 

Daniel Menaker, redaktor z wydawnictwa Random House, wyjaśnił, że ta książka zaskarbiła go sobie właśnie dzięki udanemu mariażowi humoru i polityki: „To było coś niezwykłego, że książka jest rozrywkowa i, nie będąc polemiką, opowiada
o zaangażowaniu młodych ludzi w sprawy współczesnego świata. Ponadto bardzo podobał mi się ten (more…)

Ta strona jest dostępna tylko dla zalogowanych osób. Jeżeli masz konto, to się zaloguj, a w innym przypadku zarejestruj się.