David Foster Wallace

Krótkie wywiady
z paskudnymi ludźmi

Tłumaczenie: Jolanta Kozak

Wydawnictwo W.A.B.

Seria: Don Kichot i Sancho Pansa

Liczba stron: 384

Premiera: 1 lipca 2015

Ludzka dynamika psychologiczna jest fascynująca, a dla Davida Fostera Wallace’a nie ma tematów tabu…Oto niezwykły zbiór opowiadań pisarza, który za życia stał się legendą – pierwsza na polskim rynku książka ikony amerykańskiego postmodernizmu, w wybitnym tłumaczeniu Jolanty Kozak.

Dzięki tej zdumiewającej książce polski czytelnik może wreszcie poznać twórczość jednego z najwybitniejszych pisarzy naszych czasów: prozę, która wymyka się wszelkim opisom, porównaniom i jakiemukolwiek zaszufladkowaniu do tego stopnia, że… sam autor „Krótkich wywiadów” miał z tym problem.

David Foster Wallace pisze: Próbujesz stworzyć cykl bardzo krótkich utworów beletrystycznych, utworów, które jednak nie będą ani contes philosophiques, ani skeczami, ani scenariuszami, ani alegoriami, ani bajkami, w ścisłym sensie, chociaż nie kwalifikują się też właściwie jako „opowiadania”. Na czym właściwie miałyby polegać, to trudno objaśnić. Może powiedzmy, że mają jakimś sposobem wzbudzić swoisty stan „kwestionowania” u czytającej je osoby – tzn. stan badania palpacyjnego, sięgania subtelnymi czułkami w szczeliny poczucia czegoś, etc… chociaż czym jest owo „coś”, to pozostaje szaleńczo trudne do uchwycenia, nawet dla ciebie gdy pracujesz nad tymi utworami…

Pewnemu mężczyźnie śni się, że jest ślepy i wówczas okropnie płacze: dlaczego? Inny – kowboj sześciopak pistolet, najpospolitsza świnia – próbuje zadowolić damę. Dziewiętnastolatek przypomina sobie, że w dzieciństwie ojciec wymachiwał do niego swym kutasem: czy wstrząśnięty tatuś nie pamięta, czy nie chce tego pamiętać? Artysta-malarz po kursach psychologicznych i doradca prawny odwiedzają ludzi, którzy nie radzą sobie w życiu: czy pomoże im sztuka? Inny ojciec na łożu śmierci wyznaje Bogu, że zawsze nienawidził syna, bo zabrał mu żonę, swoją matkę, która zajęła się tylko dzieckiem, burzącym wszelki dotychczasowy porządek…W tej książce wiele jest takich historii, prowadzących do zupełnie innych wniosków niż z początku nam się zdaje. Wallace analizuje w nich ludzką naturę od pozornie nic nie znaczących śmiesznostek po nasze najmroczniejsze upodobania i fobie. Jak groźne są skutki zbyt wyśrubowanych standardów, nakładanych przez doskonałą matkę na syna? Skąd bierze się potrzeba masochizmu? Dlaczego masturbacja bywa wspanialsza niż sam seks? Czego chcą nowoczesne kobiety, będące zlepkiem sprzeczności, którymi się same faszerują i od których dostają bzika?

Wallace wprzęga w swe analizy m.in. psychologię, filozofię i logikę matematyczną, socjologię i psychiatrię. No i jak to jest zrobione! A za każdym razem inaczej. Teatralne monologi (doczekały się brawurowych adaptacji scenicznych), iście filmowe dialogi (powstał film), olśniewające pastisze (np. w manierze science-fiction), niby marginalne zapiski, a nawet… plan opowieści zamiast niej samej. Na osobną wzmiankę zasługuje tekst „Osoba w depresji”, usiłująca opisać jakie to bolesne i przerażające nie móc wyartykułować rozdzierającego bólu chronicznej depresji i musieć się w zamian uciekać do prezentowania przykładów, które, co zawsze starannie podkreślała, na pewno robią z niej mazgaja, który użala się nad sobą. Sam pisarz cierpiał na depresję, która doprowadziła go do samobójstwa w 2008 roku w wieku zaledwie 46 lat.

David Foster Wallace – geniusz pióra, gejzer nieposkromionego intelektu i legenda literatury postmodernistycznej – zaskakuje nas, śmieszy i wzbudza współczucie, przeraża i drażni, wyciągając na dzienne światło to, czego sami nie umielibyśmy nazwać, a co także, a może przede wszystkim, jest naszym życiem.

O autorze:

David Foster Wallace (1962-2008) – pisarz amerykański zaliczany do grona najwybitniejszych postmodernistów schyłku XX wieku. Jest autorem doskonale przyjętych powieści Infinite Jest oraz The Broom of the System, a także zbiorów opowiadań Oblivion, Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi (wyd. W.AB. 2015) i Girl With Curious Hair. Poza beletrystyką zajmował się eseistyką, wydał This Is Water, Consider the Lobster, Everything and More oraz A Supposedly Fun Thing I’ll Never Do Again.

Studiował filologię angielską i filozofię. Otrzymał MacArthur Fellowship i wiele innych nagród. Największą sławę przyniosła mu licząca ponad tysiąc stron powieść Infinite Jest, w 2005 roku magazyn „Time” uznał ją za jedną ze stu najlepszych anglojęzycznych powieści od czasów założenia czasopisma w 1923 r. „Los Angeles Times” nazwał Wallace’a w 2008 roku jednym z najbardziej wpływowych i innowacyjnych pisarzy minionych dwudziestu lat. David Foster Wallace, który przez wiele lat zmagał się z depresją, zmarł śmiercią samobójczą 12 września 2008 roku.

O książce „Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi”:

Foster Wallace, niebezpiecznie utalentowany autor genialnego opus magnum, powieści amerykańskiej z roku 1996 – Infinite Jest – wyznaczył sobie tym razem podziwu godny cel: stworzyć serię kolących satyr na temat intelektualnej pustki i samozadowolenia współczesnej nam kultury terapeutycznej. – Greg Burkman, „Seattle Times”

Genialna książka… Jeden z najbardziej ambitnych i utalentowanych pisarzy swojego pokolenia. Dziełem Wallace’a rządzi zgryźliwa śmieszność i nadzwyczajna, szaleńcza wręcz, wyobraźnia; zarazem jednak sięga on po doniosłe problemy psychologiczne, emocjonalne i społeczne, związane z tym, jak żyjemy lub nie umiemy żyć, jak kochamy lub nie umiemy kochać, jak ratujemy własną skórę albo niszczymy samych siebie… Wallace utwierdził się na pozycji amerykańskiego pisarza swojego pokolenia, którego należy obserwować, mierzyć się z nim, a przede wszystkim czytać. – Vince Passaro, „Salon”

Uderzająco oryginalny zbiór… ma z założenia stawiać czytelnikowi pytania, budzić świeże reakcje na rzeczy straszne, które straciły swe ostrze w dobie przeładowania informacyjnego… Dowodzi rangi intelektualnej i talentu, jakie niewielu pisarzy posiada, a jeszcze mniej ujawnia. – R.Z. Sheppard, „Time”

Mrocznie śmieszna rozrywka. Wallace dysponuje zdumiewającym repertuarem głosów, nieskończoną galerią genialnie nakreślonych postaci. – Karen Sandstrom, „Cleveland Plain Dealer”

Wallace jest skandalicznie zabawny, z ironią dokonuje wiwisekcji kalectw psychicznych, które uchodzą za normę w mainstreamowej Ameryce początku XXI wieku. – Stephen-Paul Martin, „San Diego Union-Tribune”

Czyta się go ze strony na stronę lepiej, niż kogokolwiek innego… Wydaje się, że misją Wallace’a jest połączenie anarchicznej zuchwałości metafikcji z pasją moralizatorską prozy klasycznej, a przy tym także dostarczenie najwyższej jakości rozrywki, jaką ma do zaoferowania pop-kultura. Jego ekwilibrystyka werbalna, tryskająca radością pisania, przywodzi na myśl Nabokova. – Damaris Moore, „Express Books”

Zabawa z tym zbiorem – a jest to zabawa, często strasznie zabawna – polega w części na emocjach przyglądania się Wallace’owi w trakcie tworzenia, jako wynalazcy postaci, głosu i sytuacji – w części zaś na perwersyjnej przyjemności obserwowania, jak siedzący w nim moralista całą tę ekstrawagancję spala na popiół. – Lorin Stein, „Newsday”

Rzecz zarazem cudowna i straszna: pisarz o wielkiej mocy i inteligencji bierze się za bary z samym aktem pisarskim i czytelniczym. – Duane Davis, „Denver Rocky Mountain News”

Rozkoszna lektura… David Foster Wallace jest jednym z nielicznych współczesnym autorów, których teksty brzmią jak pisane w teraźniejszości… Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi to nie tylko mistrzowski popis formy opowiadania, ale i ponaglenie dla niemal wszystkich innych autorów opowiadań, aby ruszyli z miejsca, spróbowali czegoś nowego. – Steven Moore, „Rain Taxi” (Minneapolis)

Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi jeszcze wyżej podnoszą reputację Wallace’a jako najświetniejszego młodego wynalazcę amerykańskiej fikcji… Żaden inny autor amerykański nie atakuje z równą śmiałością tego, co stare, zadziornie pchając je ku spektakularnej klęsce, aby mogło przeistoczyć się w nowe. – Earic Hanson, „Minneapolis Star-Tribune”

Szalona jazda przez obłąkaną, genialną korę mózgową (i o 800 stron krótsza niż Infinite Jest). – „entertainment Weekly”

Olśniewające… David Foster Wallace to genialny gość… dowcipny, śmiały… nieustępliwy w swojej determinacji sabotowania literackiej konwencji… zdolny tworzyć pasaże natchnionego liryzmu… Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi obudziły we mnie perwersyjny głód na więcej. – Dan DeLuca, „Philadelphia Inquirer”

KONTAKT DLA PRASY: Bartosz Kamiński, Dział Promocji GW Foksal, bartosz.kaminski@gwfoksal.pl