Teatr pamięci

• Jak manipulować ludzkimi wspomnieniami?
• Wielowątkowa intryga, sensacyjna historia, szalone teorie naukowe

Jak jest kształtowana ludzka pamięć i czy można w nią wniknąć? Jak manipulować ludzkimi wspomnieniami? Te wyklęte przez ortodoksyjną naukę tematy fascynowały znanego naukowca – doktora Fabrizio, szefa tajemniczej fundacji. Jego naukowi spadkobiercy kontynuują prace, ale wykluczają ze swego grona Martina Nigro.
Bohaterem drugiej wydanej przez MUZĘ powieści Pablo De Santisa jest właśnie Martin Nigro, lekarz neurolog: młody, aczkolwiek już zgorzkniały, z lekka cyniczny, napiętnowany trudnymi związkami z kobietami i pełen łagodnej rezygnacji mężczyzna. Chwilę po rozpoczęciu pracy w szpitalu, dość nieoczekiwanie, lekarz wplątuje się w skomplikowaną intrygę. Trafia do niego pacjent z amnezją – Diago. Próby przywrócenia mu wspomnień do niczego nie prowadzą, natomiast ktoś chce go zabić i wstrzykuje mu truciznę. Martin wraz z byłą żoną pacjenta – Lucianą podejmuje poszukiwania. Ostatecznie staje się coraz jaśniejsze, kto stoi
za tajemniczymi morderstwami, których nawiasem mówiąc, robi się coraz więcej…
Wiele tu wielopoziomowych komplikacji i niejednoznaczności, niesamowitych pomysłów, szalonych teorii naukowych i innych smaczków, które nawet jeśli nie budują akcji bezpośrednio, to kreują jej klimat.

 

Pablo De Santis

Urodził się w 1963 roku w Buenos Aires.
Pracował jako scenarzysta, redaktor naczelny czasopisma „Fierro”, pisał teksty do programów telewizyjnych.
Jest autorem siedmiu powieści i laureatem nagród literackich.
Dzięki powieści Przekład w 1997 roku został finalistą hiszpańskiej Nagrody Planeta.
Zasiadał w jury wielu konkursów literackich.
Jego powieści przetłumaczono na dziesięć języków.
Obecnie pisze dla dzienników „Clarín” i „La Nación”.

CO MOŻNA ODNALEŹĆ W PROZIE DE SANTISA?

• Fani Arturo Péreza-Reverte odnajdą w prozie Pablo De Santisa wartką akcję, napięcie i „ciekawostkową” obudowę,
• fani Borgesa – pomysłowość i subtelne rozważania,
• fani fantastyki – fantastyczny klimat,
• fani historii kryminalnych – intrygujące śledztwo,
• fani historii miłosnych – gorzki posmak straconej miłości.

 
Miguel De Blast, tłumacz, wyjeżdża do małej miejscowości nad morzem, by wziąć udział w konferencji poświęconej problematyce przekładu. Wie, czego spodziewać się po kolejnym zjeździe naukowców: środowiskowe plotki, spotkania po latach, dawne miłości i dawne nienawiści. Nie wie jednak, że w melancholijnej scenerii podupadłego kurortu przyjdzie mu się spotkać nie tylko ze swoją przeszłością, ale z jedną z najbardziej mrocznych tajemnic dawnych uczonych.
Teoria i praktyka przekładu, wiedza ezoteryczna, martwe języki, neurologia, mityczne podania i stare księgi splatają się w Przekładzie w fascynującą i niepokojącą fabułę. Jest tu wszystko: wartka akcja i napięcie, borgesowskie koncepty i cortazarowski klimat, fantastyczny smaczek i kryminalne śledztwo, a także gorzki posmak straconej miłości.
Rzecz jest znakomita. Już pierwsza strona wciąga czytelnika nie „trzęsieniem ziemi” jak u Hitchcocka, a znakomitą narracją. Być może, a raczej w dużej mierze, jest to zasługa przekładu. (…) Rosnące napięcie i fantastyczne prowadzenie akcji sprawiają, że tę książkę połyka się jednym haustem.
„Dziennik Wschodni” 2006-11-02
Wkrótce
Kaligraf Woltera – Pablo De Santis (kwiecień 2007)

Pablo De Santis konstruuje swoją powieść na kanwie religijnego spisku z czasów Rewolucji Francuskiej. Młodzieniec o imieniu Dalessius, za młodu wysłany przez swego wuja do szkoły kaligrafów szuka pracy. Znajduje ją u samego Woltera. Starzejący się filozof wysyła go do Tuluzy, by zbadał sprawę śmierci niejakiego Marka Antoniusza Calas – niedoszłego kapłana, którego znaleziono powieszonego. Opinia publiczna, a za nią władza uznały za sprawcę tej zbrodni ojca wisielca
– hugenota, przeciwnika katolickiej wiary syna; jednak  Dalessius ustala, że ślady na ciele ofiary wskazują jednoznacznie na samobójstwo. Kaligraf węszy czujnie, a Wolter nabiera przekonania, że spisek ów to część znacznie większego planu, dzięki któremu dominikanie – spadkobiercy jezuickich ambicji – pragną zyskać punkty w walce z bezbożnymi zwolennikami Oświecenia. Filozof wysyła kaligrafa do Paryża; tam, trop w dominikańskiej aferze prowadzi go do ukrywającego się wynalazcy – Von Kneppera – twórcy doskonałych automatów udających ludzi.

 

Mroczny klimat konfliktu między konserwatystami, a postępowcami czasów europejskiego oświecenia i sensacyjna intryga, wszystko to układa się w opowieść o zabójczej mocy słowa. Nie ma tu jednej tajemnicy, ale cały ich ciąg. w Kaligrafie Woltera De Santis wraca do swojego obsesyjnego tematu: pisanie jako źródło grozy.