Wydawnictwo W.A.B. z ogromną przyjemnością prezentuje książkę

Oni nie skrzywdziliby nawet muchy. Zbrodniarze wojenni przed Trybunałem w Hadze
znakomitej chorwackiej pisarki i dziennikarki Slavenki Drakulić
i
Dziennik galernika – laureata literackiej Nagrody Nobla Imre Kertésza 

 

 

Takiej książki nie napisał nikt od czasów Eichmanna w Jerozolimie Hannah Arendt. Oni nie skrzywdziliby nawet muchy Slavenki Drakulić to zbiór porażających portretów zbrodniarzy wojennych z okresu wojny w byłej Jugosławii. Chorwacką autorkę z jej wielką poprzedniczką łączy przenikliwość, pozwalająca odmalować banalność zła, którego sprawcami są byli kelnerzy, policjanci, sąsiedzi.

 

Żaden z bohaterów książki Drakulić – a są wśród nich i przywódcy państwa, jak Slobodan Miloszević, i zwykli mieszkańcy Bośni i Serbii – nie ma typowej biografii kata. Zabijanie nie było ich pomysłem na życie, lecz niejako naturalnym efektem okoliczności, w których się znaleźli. Tym, co najbardziej przykuwa uwagę czytelnika Oni nie skrzywdziliby nawet muchy, są nie tyle historie, które autorka przedstawia, lecz efekt, jaki obcowanie ze swoimi pobratymcami – zbrodniarzami wywiera na nią samą. Kto bowiem tak dobrze jak ona jest w stanie zrozumieć ich słowa i gesty, które w oderwaniu od bałkańskiego kontekstu wydają się tak mało zrozumiałe?

 

Dziennik galernika – tytuł zbioru przenikliwych, a zarazem bardzo osobistych esejów Imre Kertésza – to niezwykle trafne określenie wyroku, jaki na pokolenie europejskich intelektualistów wydał wiek dwudziesty.

 

Węgierski noblista w zapiskach prowadzonych przez trzydzieści lat zdaje przed czytelnikami sprawę ze swoich „galer intelektualnych”, uciążliwej i nieustannie nawracającej potrzebie odnalezienia się w świecie, który przyzwolił na hitleryzm, stalinizm, a potem dał się uwieść zgrzebnemu socjalizmowi. To spowiedź odkrywająca udręczenie horrorem, którego nie wytrzymali Borowski, Primo Levi, Celan. Po co szukać sensu w świecie, w którym wszystkie ważne idee: Bóg, prawda, wolność – uległy degradacji?

 

Kertész nie poucza, nie pociesza i nie uspokaja. Daje świadectwo umysłowej kondycji intelektualisty należącego do kilku światów, z których większość popadła już w zapomnienie. Jego książka wymaga od czytelnika wiele odwagi, żeby myśleć przeszłością, ale też odpłaca się w dwójnasób, bowiem doniosłe pytania i problemy moralne ujmuje Kertész w mistrzowską, klarowną formę.

 

Aby uzyskać więcej informacji kliknij na okładkę.