Alexandra Richie przedstawia 63 dni z historii Warszawy na podstawie zeznań świadków i uczestników walk. Skrupulatnie zebrane dokumenty i świadectwa oraz przenikliwe refleksje uznanej historyczki pozwalają spojrzeć na powstańczy zryw z nowej perspektywy. Richie ukazuje powstanie w kontekście działań wojennych na arenie międzynarodowej, krytycznie ocenia postawę aliantów i błędy polskiego dowództwa.

„Warszawski kompleks Hitlera”, fragment wywiadu – Gazeta Wyborcza, Magazyn Świąteczny, Alexandra Richie w rozmowie z Pawłem Smoleńskim

[…] Natychmiast polubiłam Warszawę, ale też, jako kobieta i historyczka bez żadnych polskich korzeni – urodziłam się w Kanadzie, moja mama jest Brytyjką – zastanawiałam się, czemu w tym mieście stoją prawie wyłącznie beznadziejnie brzydkie bloki, gdzie się podziała stara Warszawa.
Moja rodzina też ma swoją wojenną historię. Wujek lądował w Normandii na Złotej Plaży, ktoś był w Pearl Harbor podczas japońskiego ataku, ktoś walczył na Pacyfiku. Dostałam w domu porcję wrażliwości na II wojnę światową. Ale nic nie wiedziałam o Polsce. Interesuję się światem wokół mnie, więc skoro nie wiedziałam, a już byłam tutaj, postanowiłam się dowiedzieć.
Potem w Oksfordzie spotkałam przyszłego męża, warszawiaka. Oczywiste, że zainteresowałam się jeszcze bardziej jego rodzinnym miastem. Temat powstania warszawskiego narzucał się jakby sam, gdyż na Zachodzie niewielu o nim coś więcej wiedziało, a jeśli już, to mylono je z powstaniem w getcie.
Miałam też wspaniałego rozmówcę – mojego teścia Władysława Bartoszewskiego. Dzięki niemu dotarłam do wielu świadków powstania, miałam dostęp do bardzo ciekawych materiałów źródłowych.
Świetną książkę o powstaniu napisał wprawdzie prof. Norman Davies, ale to było dekadę temu. No i Davies skoncentrował się na zdradzie Zachodu, rozgrywkach między Stalinem a Hitlerem, Churchillem i Rooseveltem. Dla mnie ważniejsza była opowieść o tym, co podczas wojny doświadczyli warszawiacy. Chciałam też poznać niemiecki punkt widzenia na Polskę, na Warszawę, na całą wojnę na Wschodzie.
Typowe pytania o powstanie to: czy to była dobra decyzja? Czy gen. Tadeusz Bór-Komorowski powinien być rozliczony? Czy warto było narażać miasto na całkowite zniszczenie, poświęcić życie setek tysięcy ludzi, skoro sukces powstania – co pokazała historia – był niemożliwy, a nawet w momencie wybuchu mocno wątpliwy?
Ja patrzę z innej perspektywy. Pytam: dlaczego Niemcy byli tak barbarzyńsko okrutni, i to w momencie gdy rezultat wojny był już wiadomy do przewidzenia? Dlaczego Hitler użył tylu żołnierzy i tak wiele sprzętu, którego desperacko brakowało mu na froncie, tylko po to, by zniszczyć Warszawę? […]

http://wyborcza.pl/magazyn/1,139949,16415475,Warszawski_kompleks_Hitlera.html