“Paragraf 22” i “Ostatni rozdział, czyli paragraf 22 bis”
Przegląd
- Typ: Literatura
- Marka: Albatros
19 września, przy okazji premiery wspomnień Eriki Heller „Tu spał Yossarian”, Wydawnictwo Albatros wznawia dwie kultowe powieści Josepha Hellera: „Paragraf 22” oraz „Ostatni rozdział, czyli paragraf 22 bis”.
data wydania: 19 września 2014
WZNOWIENIE!
WZNOWIENIE!
Jedna z najwybitniejszych powieści amerykańskich XX wieku, a zarazem najsłynniejsza powieść o II wojnie światowej. Utrzymana w poetyce czarnego humoru, ukazuje bezsens wojny i armii jako instytucji, wyśmiewa mechanizmy społeczne rządzące się logiką absurdu. Jej bohaterowie to zbiorowisko wariatów, fanatyków, idiotów i oportunistów, ale nade wszystko ludzi, którzy pragną jednego – przeżyć.
Pilot Yossarian jest przekonany, że wszyscy dybią na jego życie – zarówno Niemcy, jak i dowódcy jego jednostki, zmuszający go do udziału w coraz większej liczbie misji bojowych. Udaje wariata, by wykpić się od dalszych lotów. Tymczasem otaczają go sami wariaci. Major Major Major, który przyjmuje
podwładnych tylko wtedy, gdy go nie ma; porucznik Scheisskopf, którego działalność ogranicza się do urządzania defilad; porucznik Milo Minderbinder, który traktuje wojnę jako sposób na zbicie majątku i bombarduje własne pozycje, bo dogadał się z nieprzyjacielem. Oficjalnie w amerykańskim wojsku nie ma miejsca dla wariatów; choroba psychiczna stanowi wystarczający powód, by zostać natychmiast odesłanym do domu. Przepisy są w tym względzie bardzo wyraźne. Jest jednak mały kruczek: osławiony „paragraf 22”…
Pilot Yossarian jest przekonany, że wszyscy dybią na jego życie – zarówno Niemcy, jak i dowódcy jego jednostki, zmuszający go do udziału w coraz większej liczbie misji bojowych. Udaje wariata, by wykpić się od dalszych lotów. Tymczasem otaczają go sami wariaci. Major Major Major, który przyjmuje
podwładnych tylko wtedy, gdy go nie ma; porucznik Scheisskopf, którego działalność ogranicza się do urządzania defilad; porucznik Milo Minderbinder, który traktuje wojnę jako sposób na zbicie majątku i bombarduje własne pozycje, bo dogadał się z nieprzyjacielem. Oficjalnie w amerykańskim wojsku nie ma miejsca dla wariatów; choroba psychiczna stanowi wystarczający powód, by zostać natychmiast odesłanym do domu. Przepisy są w tym względzie bardzo wyraźne. Jest jednak mały kruczek: osławiony „paragraf 22”…
Kontynuacja Paragrafu 22 obfitująca w wiele przezabawnych wydarzeń, pełna skrzących się dowcipem dialogów i czarnego, absurdalnego humoru.
data wydania: 19 września 2014
WZNOWIENIE!
W książce ponownie spotykamy Yossariana, Mila Minderbindera oraz nowe – równie oryginalne – postacie, takie jak onkolog, który przyjmuje pacjentów chorych na raka na oddziale psychiatrycznym, gdzie sam przechodzi intensywną kurację, czy prezydent USA, który uwielbia gry komputerowe i cieszy się, gdy rozmówcy tytułują go „kutasem”.
Akcja powieści toczy się w Nowym Jorku opanowanym przez narkomanów, żebraków i prostytutki. Yossarian znów trafia do szpitala, gdzie symuluje chorobę i podrywa pielęgniarki. Przed szpitalem czatują na niego detektywi. Może wynajęła ich jego trzecia żona, a może szef, Milo Minderbinder, właściciel jednego z największych koncernów w Ameryce? A może to nie detektywi, lecz agenci wywiadu, zamieszani w porwanie kapelana Tappmana? Tymczasem Milo próbuje sprzedać generałom z Pentagonu bombowiec nowej generacji, odznaczający się tym, że w ogóle go nie widać. Nikt jednak nie wie na pewno, czy maszyna naprawdę istnieje…
Joseph Heller, niedościgniony wzór dla pisarzy i publicystów, był człowiekiem bardzo trudnym.
Nie sprawdził się zwłaszcza jako ojciec rodziny, tak pisze w niedawno opublikowanej – świetnej, sarkastycznej i bezlitosnej − książce jego córka, Erika Heller.
Ramę kompozycyjną wspomnień stanowią kolejne mieszkania zajmowane przez pisarza i jego rodzinę w Apthorp, jednym ze najsławniejszych i najstarszych apartamentowców w Nowym Jorku, budynku o barwnej historii, od początku swojego istnienia przyciągającym osoby znane i utalentowane, jak George Balanchine, Al Pacino czy Nora Ephron. Relacjonując kolejne przeprowadzki Hellerów, Erica opowiada o małżeństwie swoich rodziców, ich burzliwym rozwodzie po przeszło trzydziestu latach pożycia, ekscesach ojca, człowieka o specyficznym poczuciu humoru, wymagającego i szorstkiego, a także o swoich niełatwych z nim stosunkach, a wszystko to na tle nowojorskiego życia kulturalnego i obyczajowego drugiej połowy XX wieku. W swoją relację wplata czasami zabawne, czasami wzruszające anegdoty i mądre refleksje o życiu, z jego blaskami i cieniami, dostrzegając prawdziwie hellerowskie absurdy w różnych sytuacjach smutnych i dramatycznych.
Na końcu Erica Heller wyznaje, że nigdy nie przeczytała Paragrafu 22, najsłynniejszego dzieła swojego sławnego ojca.
Heller napisała książkę na miarę córki wielkiego kpiarza, cynika i pisarza; dowcipną, prześmiewczą, słodko-gorzką. Tę biografię czyta się jak wyborną powieść.
Lektura obowiązkowa dla wszystkich miłośników PARAGRAFU 22!
Heller napisała książkę na miarę córki wielkiego kpiarza, cynika i pisarza; dowcipną, prześmiewczą, słodko-gorzką. Tę biografię czyta się jak wyborną powieść.
Lektura obowiązkowa dla wszystkich miłośników PARAGRAFU 22!
TU SPAŁ YOSSARIAN. KIEDY JOSEPH HELLER BYŁ OJCEM, A ŻYCIE − PARAGRAFEM 22
Rodzinny album z wycinkami stworzony z pełnej emocji, słodko-gorzkiej mieszanki humoru i patosu
Kirkus Reviews
Erica Heller najwyraźniej odziedziczyła po ojcu sposób, w jaki radzi sobie ze słowami, podobnie jak jemu zawdzięcza swój ironiczny i przenikliwy punkt widzenia na otaczającą ją rzeczywistość
New York Journal of Books
Artykuły powiązane:
Kategorie:
Literatura
O autorze
Skomentuj
Tylko zalogowani użytkownicy mogą komentować.
