Dzieci o specjalnych potrzebach komunikacyjnych

Komunikacja jest fundamentem – przypomina nam w Przedmowie do publikacji Dzieci o specjalnych potrzebach komunikacyjnych pod red. Barbary Winczury prof. Krystyna Ferenz. Czy rzeczywiście
trzeba nam o tym przypominać? Czy w czasach, gdy wszystkie dziedziny
życia podporządkowane są ściśle wymogowi szybkiej i skutecznej
komunikacji, potrzebne są jeszcze powroty do podstaw? Okazuje się, że
tak. Komunikacja, sprowadzona do swych fundamentów, a więc języka i
towarzyszących mu kodów, nie jest tylko sposobem na
wyrażenie/przekazanie informacji. Tkwiące w języku czy komunikacji
możliwości stanowią bazę, nad którą nadbudowywana jest kultura i –
szerzej – cywilizacja. Język jako źródło ikon i symboli, język jako
zbiór norm i nakazów/zakazów, wreszcie – język jako odbicie doświadczeń
pokoleniowych, staje się podstawową tkanką tradycji i przekazu
kulturowego, niezbędnych do określenia własnej tożsamości oraz
odnalezienia swego miejsca w wybranej społeczności. Jeśli więc z
jakichkolwiek przyczyn rozwój umiejętności komunikacyjnych zostanie
zakłócony, zaburzeniu ulega cała osobowość, co skazuje jednostkę na
społeczne wyobcowanie – i tu bije źródło, z którego powstała najnowsza
książka doktor Winczury, stanowiąca wyraz troski o dzieci, które z racji
różnego rodzaju zaburzeń (autyzm, FAS, zespół Downa, rozszczepienie
podniebienia etc.) mają utrudniony proces przyswajania reguł
komunikacji.