Nasza wojenna rzeczywistość nowej powieści Zdzisława Romanowskiego

Nakładem Zysk i S-ka Wydawnictwo 25 sierpnia ukażą się Imiona wojny autorstwa Zdzisława Romanowskiego
     

Imiona wojny to kontynuacja Imion honoru, które ukazały się w roku 2007

Czy można w tym samym utworze pokazać dramat, rozterki kobiety imieniem Wanda, na którą zwaliła się jak największe nieszczęście wojna, czyniąc ją wdową, kobiety, której celem jest nie konspiracja, lecz wychowanie urodzonego podczas okupacji dziecka, a równolegle z tym opisać decyzje polityczne i wojskowe, wreszcie dramat generała Sikorskiego, który zaczął orientować się, że sprawa polska stanowiła przeszkodę w planach porozumienia się  Churchilla, Roosevelta ze Stalinem? I pokazać w szeregu wyrazistych scen dylematy, w tym tragiczne, drugiego przywódcy Polaków, „Grota”-Roweckiego? Czy można śledzić losy Jana, dawnego oficera Flotylli Pińskiej, potem więźnia sowieckich obozów, który, uniknąwszy Katynia, zostaje żołnierzem elity elit, cichociemnym, by zginąć na ulicach Berlina w pojedynku z innym Paulem von Buchendorfem, a równocześnie pokazać finał hitlerowskiego szaleństwa? Można. Świadczy o tym powieść Imiona wojny, nawiązująca do znanej czytelnikom powieści Imiona honoru, ocenionej przez krytykę jako fresk polityczno-obyczajowy z zaskakującą fabułą, barwnymi postaciami i ciekawymi szczegółami.

Zdzisław Romanowski, ur. 1932 r., w Pińsku. Ukończył filologię polską na UAM. Pracę dziennikarską rozpoczął w tygodniku studenckim „Wyboje”. Debiutował jako prozaik powieścią Porwane życie (1969). Duże zainteresowanie wywołały jego (wydane pod pseudonimem Adam Wald): Godzina przeznaczenia (1994) i Czas intrygi (1995) mówiące o powstaniu „Solidarności”, a Cień jaskółki (2001), powieść opisującą dzieciństwo w Pińsku, wysoko ocenił Ryszard Kapuściński. Wydane przez Zysk i S-ka Wydawnictwo Imiona honoru (2007) Janusz Odrowąż–Pieniążek nazwał w „Rzeczpospolitej” wielowątkową powieścią polityczno-obyczajową.