Wołynianki zabierają nas do PRLu widzianego oczami ludzi z dawnych Kresów. Autor wspomina swoją rodzinę: bachcię, mamę i ciocię. Opowieść rozpoczyna się w 1939 r. ucieczką z Wołynia, następnie przenosi się do lat 1959-68 do czasów gomułkowskiej małej stabilizacji. To opis zmagań wychowanej w II RP inteligencji z systemem komunistycznym w codziennej, żmudnej walce o ocalenie tego, co było dla nich najcenniejsze: pamięci, kultury, honoru.

Wołynianki to trochę sentymentalna, trochę smutna, ale momentami wesoła historia pisana z perspektywy kilku, potem kilkunastoletniego chłopca, a w końcu dorosłego mężczyzny. Przewija się przez nią galeria przeróżnych typów ludzkich – od cwaniaka z Radości, przez partyjnego aparatczyka, księdza-prałata, po rotmistrza kawalerii.

Piotr Jaźwiński (ur. 1954) – absolwent Wydziału Historii UW, autor książek: Oficerowie i dżentelmeni oraz Oficerowie i konie.

Aleksander Jaźwiński (ur. 1987) – syn Piotra, absolwent Wydziału Historii UW.

„– Mamo, co dziś za dzień?

– Jeszcze wtorek 10 marca roku pańskiego 1959, jak mówią te czerwone chamy, gdy nikt ich nie słyszy!

– Mamo jesteś niemożliwa. Żeby tylko Ciebie nikt nie usłyszał.

– Nie martw się o mnie, lecz myśl o sobie i synu. Śpij już, jutro twój ważny dzień. Oby ta nowa praca dała nam nieco więcej środków do życia.

– Poradzę sobie mamusiu, poradzimy sobie wszyscy.”