Arcydzieło Alby de Céspedes, której twórczość inspirowała współczesne autorki, m.in. Elenę Ferrante. „Zakazany dziennik Valerii C.” to historyczne świadectwo epoki i hołd dla pre-feministycznej generacji, która miała decydujący wpływ na późniejsze przemiany.

„Bardzo źle zrobiłam, kupując ten zeszyt. Ale już za poźno, by tego żałować, co się stało, to się nie odstanie”.

Z tymi słowami zaczyna swój dziennik Valeria Cossati, bohaterka powieści, kobieta z klasy średniej we Włoszech lat pięćdziesiątych. Ma nieco ponad czterdzieści lat, dwoje dorosłych dzieci, męża obojętnego na jej potrzeby i pracę biurową, którą wykonuje bez widocznej pasji. Valeria jest pochłonięta rytmem „naturalnym” codzienności małomiasteczkowej, przytłoczona, niemal nie zdając sobie z tego sprawy, swoimi rolami żony, matki, urzędniczki. Pewnego dnia jednak, pod wpływem impulsu, który sama uważa za nierozsądny i niewytłumaczalny, kupuje zeszyt, w którym zaczyna zapisywać drobne wydarzenia i refleksje. W „zakazanej” przestrzeni pisania Valeria odkrywa ukryte konflikty, które przenikają jej życie, stłumione aspiracje, skrywane urazy; daje wyraz wewnętrznemu życiu, które przez lata było uśpione, wyraża swoją indywidualność, wyraźną świadomość ujawnioną przez gesty i myśli codziennego życia.

„Potężna”
The New Yorker