Pisarz, dziennikarz i publicysta Bronisław Wildstein otrzymał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. To prestiżowe odznaczenie wręczył mu 18 stycznia br. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. Piotr Gliński.

“Bronisław Wildstein to pisarz, publicysta, działacz kultury, działacz opozycji. A dla mnie bohater mojego pokolenia. Byłem skromnym drukarzem w warszawskim SKS-ie (Studencki Komitet Solidarności – red.), który drukował dwa pierwsze numery +Indeksu+ – pisma SKS-u, który powstał w Krakowie. Powstał w związku z tragicznymi wydarzeniami, zamordowaniem Stanisława Pyjasa przez PRL-owskie SB. Środowisko, w którym był Bronisław Wildstein zawiązało SKS w Krakowie, kolejne oddziały powstały we Wrocławiu, w Warszawie nieco później. Dla mnie zawsze ten krakowski SKS pozostawał niedoścignionym wzorem. Ja mogłem tylko drukować +Indeks+ w piwnicach” – mówił minister Gliński.

Laudację na cześć Wildsteina wygłosił literaturoznawca i tłumacz Antoni Libera.

Pełna treść laudacji

Publicysta podziękował za odznaczenie, dodając, że szczególnie dla niego ważne jest to, że laudację wygłosił Libera.

“To, co próbuję pokazać, z czego wyrasta moja działalność najlepiej widać w literaturze. (…) Aby to rozwinąć musiałbym mówić o tym, że w pewnym sensie chcę bronić konsystencji świata (…) Że ten świat, w którym żyjemy, jest zagrożony – kwestionuje się jego oczywistość. Podobno żyjemy w świecie, który został +odczarowany+. Jeśli człowiek ma do niego stosunek bardziej pokorny w tym sensie, że rozumie, jak bardzo jest od niego uzależniony, jak bardzo ten świat go przerasta, to staje się reliktem starych czasów. Mądrość współczesna jest głupstwem współczesnym” – zauważył Wildstein.

“Powinniśmy otrząsnąć się z tego i zrozumieć, że ta pokora potrafi dać nam prawdziwą wolność (…) i potrafi otworzyć nas na to, co jest w świecie najważniejsze – na to, co nas przerasta, co pozwala naszej egzystencji nadać sens, który będzie zdecydowanie ją przerastał. W wielu wymiarach – począwszy od osobistego, przez wspólnotowy, na religijnym skończywszy” – zakończył.

Bronisław Wildstein urodził się w 1952 r. w Olsztynie. W latach siedemdziesiątych studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W tym czasie działał w  opozycji antykomunistycznej. Był jednym z założycieli Studenckiego Komitetu Solidarności w Krakowie, uczestniczył też w zakładaniu Solidarności i krakowskiego NZS-u. Współtwórca i autor prasy podziemnej.

W momencie wprowadzenia stanu wojennego w Polsce Wildstein przebywał na Zachodzie. Na początku lat osiemdziesiątych współzałożył i był redaktorem naczelnym wydawanego w Paryżu miesięcznika „Kontakt”. Publikował w prasie emigracyjnej i podziemnej, pracował też jako paryski korespondent Radia Wolna Europa.

Na początku lat dziewięćdziesiątych Wildstein powrócił do Polski. Został dyrektorem Radia Kraków. Następnie pracował w „Życiu Warszawy”, potem w „Życiu” – przez rok jako zastępca redaktora naczelnego. W latach 2000-2005 był publicystą „Rzeczpospolitej“, skąd został zwolniony po aferze z tzw. „listą Wildsteina“. Współpracował też m.in. z tygodnikiem „Wprost”. W latach 2006-2007 pełnił funkcję prezesa TVP.

Następnie publikował w wielu periodykach, prowadził też audycje radiowe i telewizyjne. W latach 2012-2014 pełnił funkcję redaktora naczelnego Telewizji Republika. W październiku 2015 r. Bronisław Wildstein został członkiem Narodowej Rady Rozwoju, którą powołał prezydent Andrzej Duda.

Wielokrotnie nagradzany – m.in. laureat nagrody dziennikarskiej Dariusza Fikusa, nagrody Koscielskich (za powieść „Jak woda“), nagrody Józefa Mackiewicza (za powieść „Dolina nicości”) i nagrody Andrzeja Kijowskiego (za „Przyszłość z ograniczoną odpowiedzialnością”). Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

W bogatym dorobku twórczym Wildsteina znalazły się powieści: „Jak woda“ (1989), „Brat” (1992), „Mistrz” (2004), „Dolina nicości” (2008), „Czas niedokonanny“ (2011), „Ukryty“(2012); zbiory opowiadań: „O zdradzie i śmierci” (1994), „Przyszłość z ograniczoną odpowiedzialnością” (2003) oraz książki publicystyczne: „Profile wieku” (zbiór wywiadów) (2000), „Dekomunizacja, której nie było” (2000), „Długi cień PRL-u” (2005), „Moje boje z III RP i nie tylko” (2008), „Śmieszna dwuznaczność świata, który oszalał”(2009).

 

za MKiDN