” Przez sen”, błyskotliwy tomik, lecz pociągnięty ciemnym fluidem, niepokojący; rozgadany, ale także zasłuchany w ciszę. Z niej wyłoni się, na pewno, pełznący już całkiem blisko grzechotnik.  Niepokojący, rozgadany, ale także zasłuchany w ciszę.

Poezja nie musi być dręczeniem języka ani dręczeniem przez język. Wbrew pesymistom ciągle potrafi nadawać imiona doświadczeniom, które bez niej byłyby nieme. “Przez sen” Jacka Podsiadły to dowód, że stare wiary i misje wiersza żyją. – pisze o nominowanej pozycji Piotr Śliwiński w dzisiejszym wydaniu “Wyborczej”