Autor książkowej “Małej apokalipsy” i filmowego “Ostatniego dnia lata” zmarł w swym warszawskim mieszkaniu. Konwicki miał 88 lat.
“Ja jestem ostatni, co pamięta początek XX wieku” – mawiał Konwicki, który był zarówno partyzantem antysowieckiego podziemia, jak i zaangażowanym marksistą, wreszcie – sceptycznym obserwatorem dziejów.Tadeusz Konwicki urodził się w Nowej Wilejce. Kiedy miał trzy lata, stracił ojca. Wychowywał się potem u dziadków ze strony matki. Gdy wybuchła wojna, miał zaledwie 13 lat, a za sobą początek nauki w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie. W trakcie wojennej zawieruchy pracował m.in. jako robotnik. Jednocześnie uczył się na tajnych kompletach (w 1944 roku zdał maturę) i walczył w Armii Krajowej (brał udział w akcji “Burza”). Po zakończeniu II wojny światowej i repatriacji studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Warszawskim.Jako literat zadebiutował w 1946 roku tekstem “Szkice z Wybrzeża” na łamach “Od A do Z”, dodatku literackiego “Dziennika Polskiego”. Jeszcze w tym samym roku zaczął pracować jako korektor i redaktor techniczny oraz recenzent literacki w tygodniku “Odrodzenie”. Jednocześnie publikował w “Dzienniku Literackim”, “Nurcie”, “Pokoleniu”, “Wsi”, a później w “Nowej Kulturze”. Jednak jego pierwsze teksty naznaczone były pewną tendencyjnością, uwikłaniem w ideologię. Dopiero powieść “Z oblężonego miasta”, opublikowana w 1956 roku, okazała się “prawdziwym” początkiem jego literackiego mistrzostwa.
Tadeusz Konwicki opublikował ponad 20 książek (m.in. „Sennik współczesny”, „Wniebowstąpienie”, „Mała Apokalipsa”, „Władza”, „Kalendarz i klepsydra”, „Godzina smutku”, „Z oblężonego miasta”), przełożonych na kilkadziesiąt języków, nakręcił także sześć filmów (m.in. „Ostatni dzień lata”)
(źródło Onet.pl)