Pracoholizm inaczej

Prezentowana książka pokazuje pracoholizm w nowym ujęciu.
 
W świetle ustaleń z 2013 roku tylko patologiczny hazard został uznany za zaburzenie nałogowe i umieszczony w klasie „zaburzeń nałogowych” (addictive disorders) razem z „zaburzeniami używania substancji psychoaktywnych”. Pracoholizm został uznany za syndrom niedostatecznie poznany z perspektywy opisanego wyżej kryterium bezpośredniej szkodliwości dla zdrowia także
niedostatecznie opisany pod względem odmienności od „normy” i uwarunkowań kulturowych. Zatem na poziomie dostępnej aktualnie wiedzy w świetle ustaleń diagnostycznych zawartych w DSM5 pracoholizm nie jest zaburzeniem nałogowym.
 
Czym zatem jest?
 
Trudno nazwać funkcjonowanie osoby, dla której praca staje się centralną wartością i poświęca jej zdecydowaną większość swego życia, zapominając o odpoczynku, lekceważąc zdrowie i relacje za coś normalnego i zdrowego. Jeżeli jednak
spoglądamy na pracoholizm, jako na uzależnienie to jak wyjaśnić tak znaczne zróżnicowanie wśród pracoholików wyrażone nie tylko ich emocjonalna reakcją na pracę, ale także ich poczuciem satysfakcji życiowej i dobrostanu. A jak traktować
ludzi, dla których ich praca jest najbardziej skutecznym sposobem samorealizacji, wykorzystaniem ich talentów i realizacją ich pragnień? Biorąc pod uwagę poświęcany jej czas i wysiłek są pracoholikami. Na czym polega wówczas jej „toksyczność”? Publikacja bazuje na najnowszych badaniach dotyczących pracoholizmu i jest próbą odpowiedzi na te i inne pytania.