"Jest noc" już w księgarniach

Przekład z języka rosyjskiego Jerzy Czech

Jest noc to znakomite studium rosyjskiego wcielenia figury Matki Polki, monodram bezrobotnej poetki, która zamartwia się niewesołym losem swoich dorosłych dzieci. Syn siedzi w więzieniu, córka zjawia się rzadko w kwaterunkowym moskiewskim mieszkanku, za to niemal zawsze w kolejnej ciąży, a najstarszy wnuk po opieką umęczonej babci nie dojada…
Ludmiła Pietruszewska w duchu najlepszej tradycji literatury rosyjskiej – która jak żadna inna potrafi uchwycić i ubrać w słowa wibracje ludzkiego cierpienia – tworzy portret kobiety samotnej i bez reszty oddanej rodzinie.

“Bohaterka Pietruszewskiej wzdycha: `Ach, matki, matki. Święte słowo, a potem nic nie macie do powiedzenia ani wy dziecku, ani dziecko wam. Będzie je kochała, to ją zamęczą. Nie będzie – tak czy owak porzucą`. Jest niczym nasza Madonna Kolejkowa – wiecznie tkwiąca w nie swoim  życiu, coś załatwiająca, dbająca o wszystkich tylko nie o siebie. Wykorzystują ją najbliżsi, wykorzystują obcy – takie biedne życiowe  popychadło. Wychowuje dzieci córki, utrzymuje dorosłego syna i próbuje związać koniec z końcem. Ta poetka grafomanka, jak mówi jej córka, zanurzona jest w poetyce codzienności. Nuci gorzko-słodką piosenkę o porodach, chorobach i więzieniu. I – mimo wszystko – wierzy w  szczęście”.
Sylwia Chutnik

“Jest noc to niezwykły lament o uporczywej powtarzalności losu, nieodwzajemnionych uczuciach, goryczy życiowej klęski – a wszystko to w duchu czarnej, okropnie smutnej komedii z piekła rodem, w której z zasady nie wybacza się dobrych uczynków, a zło zawsze zostaje nagrodzone. W imię miłości, rzecz jasna”.
Piotr Kofta

“Jedna z najwybitniejszych żyjących rosyjskich pisarek. (…) Z typową dla jej prozy rzeczowością i czarnym humorem rysuje wnikliwy i pełen współczucia portret rodziny w kryzysie”.
“Publishers Weekly”

“Pietruszewska jest wyjątkowo oryginalną autorką”.
“The Guardian”
 
“Niezwykle utalentowana i bardzo ważna pisarka”.
John Bayley
 
“Jest noc to jedna z najmocniejszych książek o ubóstwie, jaka kiedykolwiek została napisana”.
“Amazon.com”
 
“Pietruszewska pisze z humorem, a dzięki specyfice stylu i formy jej utworów czytelnik ma poczucie, że znalazł coś niezwykłego i niecodziennego”.
“Sunday Times”
 
“Epickie pisarstwo wspaniałej autorki”.
“The Big Issue”
 
“Powieść Pietruszewskiej to wstrząsający obraz walki kobiety o przetrwanie w komunistycznej Rosji.”
“Booklist”
 
“Jest w jej twórczości silne poczucie kapryśnego okrucieństwa losu, lecz również zadziornej rezygnacji”.
“The Independent on Sunday”
 
“Mimo swej oczywistej rosyjskości, jej bohaterowie mają te same dylematy, co my wszyscy. To omylne, komiczne, żałosne, dzielne istoty, pełne nadziei i pasji – i wszystkie skazane na śmierć”.
“Cosmopolitan”

Ludmiła Pietruszewska urodziła się 26 maja 1938 roku w Moskwie. Wojnę spędziła na tułaczce, po jej zakończeniu wróciła do Moskwy, gdzie ukończyła wydział dziennikarstwa Uniwersytetu Moskiewskiego. Pracowała jako korespondentka moskiewskich gazet, była współpracownicą kilku wydawnictw, a w 1972 została redaktorką w jednej ze stacji telewizyjnych. Zadebiutowała w 1972 roku opowiadaniem Przez pole, by na skutek interwencji cenzury ponownie zaistnieć dopiero po dwudziestu latach. Pisze sztuki teatralne i scenariusze filmowe, powieści, opowiadania oraz bajki dla dzieci i dorosłych. w 2009 roku wydała także solowy album Nie przyzwyczajaj się do deszczu.