„Pieśń słoneczna Róży Bluszcz” – najnowsza książka Jana Grzegorczyka

Takiej książki o świętych jeszcze nie było!

Jan Grzegorczyk przemierza świat i zbiera swoich bohaterów. Wszędzie-po chaszczach, rozstajach dróg, po całym świecie. Umierająca staruszka, skłócone rodzeństwo, listonosz, ksiądz-ludzie jakich znamy. I takimi też sami jesteśmy-dźwigający tajemnice, dotknięci samotnością, grzechem i cierpieniem. Ale wędrujący wśród świata Grzegorczyk pokazuje, że prócz ciemności są w nas iskierki światła. To dlatego w zwyczajnych historiach pojawiają się nagle Matka Teresa, Nepomucen, Faustyna, Weronika i Franciszek. Jesteśmy do nich bardziej podobni niż przypuszczamy. Grzegorczyk przymusza nas tym samym do wejścia na ucztę Królestwa i maszerując dalej, nuci swoją „Litanię do garbatych świętych”.

Charles Pėgue pisał, że grzesznik sto w samym centrum chrześcijaństwa i nikt tak, jak on nie rozumie, czym chrześcijaństwo jest-chyba, że święty. Te słowa zawsze mnie fascynowały. I dlatego z pasją tropię jednych i drugich. Niektórzy nazywają mnie skandalistą i gorszycielem. No cóż, dla mnie świętość to nie pielęgnacja cnót heroicznych, ale sokole oczy, które potrafią rozpoznać Boga przebranego w najbardziej liche i słabe istoty. Człowiek uwierzył w Boga, dotykając Jego ran. Bóg także pragnie dotknąć naszych okaleczeń , choć pewnie nie jest Mu to potrzebne, by w nas uwierzyć. 

Jan Grzegorczyk (ur.1959)-pisarz, publicysta, autor scenariuszy filmowych i słuchowisk radiowych, pracuje w wydawnictwie Zysk i S-ka oraz w miesięczniku „W drodze”. Wydał między innymi: Każda dusza to inny świat, Góra albo jak wyżebrać niebo i człowieka, Skrawek nieba, Dziurawy kajak i Boże Miłosierdzie, Niebo dla akrobaty, Chaszcze. Wielki rozgłos zyskała jego trylogia o księdzu Groserze: Adiue, Trufle i Cudze pole. Grzegorczyka fascynuje człowiek. Pisząc  ludziach, zawsze sięga po tematy najtrudniejsze i tworzy z nich książki popularne. Jest żonaty, ma dwie córki i dwóch wnuków. Mieszka w Przeźmierowie.