Ruszyła przedsprzedaż “Farby Magije” (The Colour of Magic) Terry’ego Pratchetta w tłumaczeniu na śląski!

Mamy przyjemność poinformować o nadchodzącej książkowej perełce od wdawnictwa Silesia Progress. Właśnie rozpoczyna się przedsprzedaż książki „Farba Magije”, czyli kultowego “The Colour of Magic” („Koloru Magii”) Terry’ego Pratchetta w brawurowym tłumaczeniu Rafała Szymy. Piętnasty tom prestiżowej serii Canon Silesiae – Bibliotyka Tumaczyń udowadnia, że humor mistrza fantasy brzmi w po śląsku po prostu obłędnie.

Dlaczego warto zwrócić uwagę na to wydanie?

• Kultowa klasyka w śląskim brzmieniu: Pierwsza część cyklu „Świat Dysku” to pozycja obowiązkowa dla każdego fana fantasy.
• Gratka dla kolekcjonerów: Nigdy dotąd sir Terry Pratchett nie był tłumaczony na mowę śląską!
• Gwarancja jakości: Książka ukazuje się jako 15. tom cenionej serii Canon Silesiae, co zapewnia najwyższy poziom edytorski i literacki.

Oficjalna premiera książki planowana jest na drugi tydzień kwietnia: https://www.silesiaprogress.com/pl/p/Farba-Magije-Terry-Pratchett/1858

A jak by to brzmiało po śląsku?

We świecie na puklu wielkigo żōłwia (niywiadōmyj płci) napoczyno sie pofyrtano, wybuchowo, a cudnie ekscyntryczno rajza. Mōmy sam gulikowego czarodzieja, najiwnego turysty z bagażōm na małych szłapkach, drachy, co istniejōm, ino jak w nie wierzisz, i, snadnōm rzeczōm, sōm Rant tyj dyskowyj planety.

“Farba Magije” to piyrszo ksiōnżka z Dyskowego Świata, kultowego kōmedyjowego cyklu fantasy ôd Terry’ego Pratchetta (1948–2015). To tyż piyrszy ślōnski przekłod tego autōra na ślōnsko godka, zrychtowany ôd Rafała Szymy.

Ksiōnżka pokazuje sie we raji Canon Silesiae – Bibliotyka Tumaczyń pod nōmerym 15.

 

Fragment książki:

Śmierć wyglōndoł na zaskoczōnego, eli szło to poznać po gymbie bez żodnych ruchōmych czyńści.

– RINCEWIND? – spytoł sie w tōnach głymbokich i ciynżkich choby praśniyńcie ôłowiannych dźwiyrzi głymboko, głymboko pod ziymiōm.

– Ymm – ôdpedzioł Rincewind, kiery prōbowoł sie cofnōńć przed bezôkim wejzdrzyniym.

– ALE CZYMU ŻEŚ SAM JE? (Bum-bum, dudniyły wiyka krypty we chrobaczywym cimoku festōngu pod starymi gōrami…)

– Ymm… A czymu niy? – pedzioł Rincewind. – Tak a tak na zicher mosz kupa roboty, bez to niy gorsz sie, ale…

– BYŁO MIE DZIWNE, RINCEWIND, ŻEŚ NA MIE WLECIOŁ, BO PRAWIE DZISIO W NOCY MŌM SIE Z TOBŌM TREFIĆ.

– Ô niy, ino niy…

– ALE! CO MIE NOJWIYNCYJ DRZAŹNI, TO ŻE SPODZIYWOŁ ŻECH SIE Z TOBŌM TREFIĆ W PSEPHOPOLOLIS.

– Dyć to je piyńcet mil stōnd!

– ANI MI NIY GODEJ. PRZECA WIDZA, IŻE COŁKI SYSTYM ZAŚ SZLAG TREFIŌŁ. SUCHEJ, NIY WYBIYROSZ SIE ABY DO…

Rincewind cofoł sie z rynkami wyciōngniyntymi we ôbrōnnym geście. Na sztańdzie wele niego handlyrz suszōnymi rybami dziwoł sie z ciekawościōm, co tyż jeszcze nawyrobio tyn waryjot.

– Niy ma szans!

– MOGA CI ŻYCZNŌŃĆ NAPROWDA GIBKIGO KŌNIA.

– Niy!

– TO NIY BYDZIE NIC BOLEĆ!

– Niy! – Rincewind zwyrtnōł sie i polecioł. Śmierć wejzdrzoł za nim i markotnie zruszōł ramiōnami.

– IDŹ W PIERŌNY – pedzioł. Ôbrōciōł sie i ôboczōł handlyrza. Z cichym burkniyńciym wyciōng kościsty palec i zastawiōł chopowi serce, ale nic a nic niy polepszyło mu to launy.

Potym spōmnioł se, co jeszcze miało sie zdarzić tyj nocy. Niy szło pedzieć, coby sie uśmiychnōł, dyć jego gymba była snadnōm rzeczōm choby macha ze wopna. Ale zanōciōł krōtko śpiywka, radosno choby morowy dōł. Ruszōł w drōga – z małōm pauzōm na zebranie żywota ôd przelatujōncyj cangi i jednyj-dziewiōntyj żywotōw ôd kota, kiery krōł sie pod sztandym z rybami (wszyskie koty widzōm ôktaryna) – ku Strzaskanymu Bymbnowi.