Wiesław Myśliwski – jeden z najbardziej cenionych polskich pisarzy i dwukrotny zdobywca nagrody “Nike” – odebrał w czwartek tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wyróżnienie przyznano mu za całokształt twórczości “ujmującej uniwersalne aspekty kondycji człowieka naszej epoki”.

Laudację na cześć uhonorowanego wygłosiła prof. Anna Łebkowska, która oceniła, że jest to “pisarz na tyle wyrazisty i rozpoznawalny, że bywa określany mianem osobnego, oddzielnego, niedającego się wpisać w istniejące podziały”. Wskazała, że Myśliwski to też pisarz, któremu “obce są chwilowe mody, czy zabieganie o szybki sukces”. “Po prostu jako twórca absolutnie znakomity nie musi tego robić; dobra literatura – wciąż jeszcze – broni się sama, a wyjątkowość i niezwykłość to jej wyznaczniki bez trudu dające się wychwycić w jego dziele” – oceniła profesor.

Tytuł przyznany został podczas posiedzenia senatu UJ, w dniu 658. rocznicy założenia najstarszej polskiej uczelni. Jak przypomniał rektor uczelni, prof. Jacek Popiel, Myśliwskiego doceniono za całokształt twórczości literackiej przełomu XX i XXI w., “ujmującej uniwersalne aspekty kondycji człowieka naszej epoki”, a także “tworzenie wiarygodnego obrazu losów Polaków od odzyskania niepodległości w 1918 r. do początków XXI w.”. W uzasadnieniu wskazano, że artysta umiejętnie łączy odmiany “tradycyjnej polszczyzny z potoczystością żywej mowy naszej epoki”, a ponadto potrafi celnie ujmować zjawiska społeczne “przez pryzmat przeżyć indywidualnych”.

Myśliwski urodził się 25 marca 1932 r. w Dwikozach koło Sandomierza w Świętokrzyskiem. Po ukończeniu studiów polonistycznych na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim pracował w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej. W latach 1975-1990 kierował redakcją kwartalnika “Regiony”, redagował także dwutygodnik “Sycyna”. Debiutował w 1967 r. powieścią “Nagi sad”, w której opowiedział o swoim ojcu. Konflikt między tożsamością odziedziczoną i pożądaną ukazał w powieści “Pałac” (1970) oraz dramacie “Klucznik” (1978). Najobszerniejszą epopeją chłopskiego losu w twórczości pisarza okazała się powieść “Kamień na kamieniu” (1984). Kolejna książka – “Widnokrąg” (1996) uhonorowana została w 1998 roku nagrodą Nike, podobnie jak wydany w 2006 roku “Traktat o łuskaniu fasoli”. Pisarz jest jedynym, jak dotąd, dwukrotnym laureatem literackiej nagrody Nike.(PAP)