Wyjątkowi, Meg Wolitzer

Przekład: Wiesław Marcysiak

Premiera: 6 lipca 2016

Poza seriami

Obejmująca czterdzieści lat opowieść o młodzieńczych marzeniach i dorosłym życiu, istocie talentu, naturze miłości i sile zazdrości. Powieść, która spodoba się miłośnikom prozy Jeffreya Eugenidesa, autora Middlesex i Intrygi małżeńskiej.

Na letnim obozie dla artystycznie uzdolnionej młodzieży sześcioro nastolatków z Nowego Jorku zaprzyjaźnia się i zawiązuje grupę Wyjątkowi – tak właśnie o sobie myślą, każdy bowiem przejawia jakiś artystyczny talent. Pochodzą z różnych środowisk, ale wszystkich łączy przekonanie, że pewnego dnia dokonają wybitnych rzeczy w sztuce. Jules i Ash chcą zostać aktorkami, pierwsza ma spory talent komediowy, druga – dramatyczny; zmysłowa Cathy marzy o karierze tancerki, Ethan wspaniale rysuje i jest geniuszem animacji, Jonah – gra na gitarze, zaś Goodman interesuje się architekturą. Dorosłe życie pełne wyzwań, szans i rozczarowań zweryfikuje ich plany – zarówno zawodowe, jak i osobiste.

Meg Wolitzer z czułością i zarazem ironią przypatruje się życiu bohaterów na przestrzeni wielu lat – od połowy lat siedemdziesiątych do współczesności. W jej powieści odnajdziemy obraz życia mieszkańców Nowego Jorku od fatalnego końca prezydentury Nixona do ataków z 11 września i ich konsekwencji. Przede wszystkim odnajdziemy jednak uniwersalną opowieść o dojrzewaniu i wyzwaniach dorosłego życia. Opowieść, która przez narracyjne zabiegi i retrospekcje ukazuje, jak i dlaczego stajemy się tym, kim się stajemy. Czy może zdecydować o tym nieodwzajemniona miłość? Zazdrość o sukces innych? A może dramatyczne, niedające się zapomnieć zdarzenie z młodości?

Triumf… Wyjątkowi zapewnią Wolitzer miejsce pośród najlepszych powieściopisarzy jej pokolenia. To nie mniejszy talent niż Franzen czy Eugenides. Choć w jej prozie chwile wzruszenia liczą się bardziej niż wielkie idee. To nie jest proza kobieca. To proza dla każdego. – Entertainment Weekly

Meg Wolitzer (ur. 1959 w Nowym Jorku) – amerykańska autorka opowiadań i kilkunastu powieści, z których najsłynniejsze to Żona (wyd. polskie 2005), Pozycja (wyd. polskie 2007) oraz The Ten-Year Nap (2008), która trafiła na listę bestsellerów „New York Timesa”. Wolitzer jest laureatką prestiżowej The Pushcart Prize (1998), a dwie jej powieści, This Is Your Life i Surrender, Dorothy, doczekały się adaptacji filmowych. Wraz z mężem, pisarzem Richardem Pankiem, i dziećmi mieszka w Nowym Jorku.

Siostry, Claire Douglas

Przekład: Agnieszka Wyszogrodzka-Gaik

Premiera: 6 lipca 2016

Poza seriami

Kiedy jedna siostra umiera, druga musi dołożyć wszelkich starań, żeby przetrwać.

Abi cały czas nie może się pozbierać po tragicznej śmierci jej siostry bliźniaczki. Od wypadku minęło półtora roku, jednak nadal bierze antydepresanty, chodzi na terapię. Ale przede wszystkim widzi Lucy wszędzie: w oknie restauracji, na przejściu dla pieszych, biegnącą do autobusu… Chociaż dobrze wie, że nigdy już nie spotka siostry, nie ustaje w jej poszukiwaniach.

Ale gdy poznaje Beatrice, wszystko zmienia się na lepsze. Bea jest lustrzanym odbiciem Lucy. Takie same oczy, takie same włosy, twarz o kształcie serca i wydatne usta – dla Abi to znak. W dodatku Bea sama również jest bliźniaczką… Nic dziwnego, że Abi do niej lgnie, a znajomość rozwija się w piorunującym tempie. Wkrótce dziewczyna wprowadza się do Beatrice i jej brata bliźniaka – Bena, z którym szybko zaczyna łączyć ją namiętny romans…

Relacje w tym dziwnym trójkącie stają się coraz bardziej napięte, a w ich pięknym wspólnym domu zaczynają dziać się dziwne rzeczy – wygląda na to, że ktoś pod nieobecność Abi myszkuje w jej rzeczach, giną też bezcenne listy, ktoś wysyła groźby… Abi czuje się coraz bardziej zagrożona. Ale czy to Bea chce pozbyć się rywalki? Czy może Abi pragnie zwrócić na siebie uwagę ukochanego?

W tym psychologicznym thrillerze nic nie jest takie, jakim z pozoru się wydaje.

Fascynująco klaustrofobiczna i nieprzewidywalna na każdej kolejnej stronie: idealna dla fanów Dziewczyny z pociągu. – „Marie Claire”

W tym studium żałoby tkwi potężny ładunek emocjonalny. – „Sunday Mirror”

Z pewnością polecę tę książkę moim przyjaciołom. Już pożyczyłam ją mojej siostrze bliźniaczce. – „The Good Housekeeping”

Claire Douglas – brytyjska pisarka. Przez piętnaście lat pracowała jako dziennikarka, a w 2013 roku, wygrała konkurs na najlepszą debiutancką powieść, zorganizowany przez magazyn „Marie Claire”. Dzięki powieści Siostry znalazła się w zestawieniu „Wschodzących Gwiazd Amazona 2015”.

Człowiek, który chciał wszystko wiedzieć,

Dror A. Mishani

Przekład: Anna Halbersztat

Premiera: 6 lipca 2016

Mroczna seria

Tajemnicze morderstwo, traumy zgwałconych kobiet i policjant, którego nikt nie jest w stanie zidentyfikować. Przed Awim Awrahamem jego pierwsze śledztwo o zabójstwo!

 

W mieszkaniu zostaje znaleziona zamordowana Lea Yeager. Przybyły na miejsce Komisarz Awraham rozpoznaje w niej ofiarę gwałtu sprzed dwóch lat. Sprawca gwałtu nie przyznał się do winy, ale został skazany, a jego rodzina groziła kobiecie zemstą. Czy to właściwy trop do znalezienia także jej zabójcy? A może kobietę zamordował syn, który udaje, że nie utrzymywał z matką żadnych kontaktów? I kim jest tajemniczy policjant, który pojawił się w domu ofiary na kilka minut przed zbrodnią?

(O „Chłopcu, który zaginął”) Nadzwyczajna książka! Niesłychanie interesujący kryminał! Dror Mishani pisze niekonwencjonalnie i oryginalnie. – Henning Mankell

Dror A. Mishani to może być duże nazwisko w świecie kryminałów. Jego debiutancki „Chłopiec, który zaginął” uderza dojrzałością, wiarygodnością i smutkiem. – Piotr Kofta

Takiego napięcia, zarówno dramatycznego, kryminalnego, jak i sensacyjnego, a przede wszystkim uzyskanego poprzez łamanie kulturowego i społecznego tabu, nie sposób, ot tak, przełknąć. Mishani ma niebywały talent i ogromne wyczulenie na człowiecze traumy, niedoskonałości i popełnione błędy. – Paulina Stoparek

Dror A. Mishani – urodzony w 1975 r., izraelski pisarz, tłumacz i literaturoznawca specjalizujący się w dziejach kryminału; mieszka w Tel Awiwie. Jego pierwsza powieść kryminalna, której bohaterem jest komisarz Awi Awraham, wydana została w 2011 r. i stała się międzynarodowym bestsellerem (wydanie polskie „Chłopiec, który zaginął”, W.A.B. 2013). Kolejny tytuł w cyklu, „Możliwość przemocy” (W.A.B. 2014), także podbił serca czytelników i zebrał znakomite recenzje. „Człowiek, który chciał wszystko wiedzieć” (2015), trzeci kryminał z Awim Awrahamem, to najnowsza powieść Mishaniego.

Zabójczynie miłości, Jackie Collins

Przekład: Edward Szmigiel

Premiera: 6 lipca 2016

Poza seriami

Kiedy pod namiętnością kryje się nienawiść

Kiedy Margaret, orędowniczka praw kobiet, zostaje zastrzelona podczas płomiennego przemówienia do prostytutek, jej bliscy poprzysięgają zemstę. By zniszczyć stojącego za zamachem mafiosa Enzia Bassalino, dwie siostry przyrodnie zamordowanej, Lara i Beth, a także jej przyjaciółka Rio Java postanawiają na własną rękę wymierzyć sprawiedliwość. Planują uderzyć tam, gdzie zaboli najbardziej – za grzechy mafijnego bonzy będą musieli zapłacić jego synowie. Niedbająca o konwenanse Rio Java, kochająca luksus Lara oraz niewinna i wrażliwa Beth nie przebierają w środkach. Każda z nich z determinacją wypełnia wyznaczone zadanie – uwieść i doprowadzić do ruiny jednego z trzech braci Bassalino. Sprawy komplikują się, gdy w grę zaczynają wchodzić uczucia, a do festiwalu zemsty przyłącza się konkurencyjna organizacja przestępcza.

Jest tu wszystko, co najlepsze u Jackie Collins – piękne kobiety, włoska mafia, seks, show business i blichtr wielkiego miasta w Stanach Zjednoczonych lat 70. XX wieku.

Jackie Collins – (1937–2015) Brytyjka, która większość życia spędziła w Stanach Zjednoczonych. Specjalnością autorki są opowieści o świecie pięknych i bogatych ludzi, którzy jednak nie są szczęśliwi. Książki Collins zostały przetłumaczone na 40 języków i sprzedały się w wielomilionowych nakładach, a aż 29 z nich znalazło się na liście bestsellerów „New York Times’a”. W 2013 roku za swoją działalność literacką Jackie Collins została uhonorowana Orderem Imperium Brytyjskiego.

Strachy, Maria Ukniewska

Premiera: 6 lipca 2016

Poza seriami

Gdy opada kurtyna, z cienia wyłaniają się duchy.

Warszawa, dwudziestolecie międzywojenne. Kilkunastoletnia Teresa Sikorzanka pracuje jako tancerka rewiowa. Życie pracowników teatru wyznaczają premiery i wielogodzinne próby do kolejnych spektakli. Codzienność Teresy i innych girlasek upływa na mozolnym powtarzaniu układów tanecznych, zmianach charakteryzacji, podglądaniu aktorów na scenie i wzajemnych docinkach. Rzeczywistość za kulisami, pozbawiona scenicznego przepychu i kolorowych piórek, wypełniona jest ciężką pracą, chęcią wyrwania się z biednego środowiska i nieustannym lękiem o jutro, uzależnionym od liczby sprzedanych biletów. Gdy teatr upada, Teresa zaczyna pracę w innym mieście, na innej scenie. Za kulisami toczy się jednak ta sama walka o lepszy byt, w którą wpisane są przelotne romanse, zdrady, choroby, późna aborcja, cierpienie i śmierć. Taki już los girlasek.

Debiutancka powieść Marii Ukniewskiej jest oparta na jej własnych doświadczeniach zawodowych. Lektura obowiązkowa dla miłośników lat dwudziestych i trzydziestych.

Maria Ukniewska, właściwie Maria Kuśniewiczowa (1907-1962) – polska pisarka, w młodości tancerka rewiowa. Swoje doświadczenia związane z teatrem zawarła w debiutanckiej powieści Strachy. Na podstawie książki nakręcono film (1938) i serial telewizyjny (1979). Inne utwory autorki to Czerwone salto, Urodzaj tęsknoty i opowiadanie autobiograficzne Dom zaczarowany wydane w całości po śmierci Ukniewskiej.

Bóg Rekin. Wyprawa do źródeł magii, Charles Montgomery

Przekład: Dorota Kozińska

Premiera: 6 lipca 2016

Seria: terra incognita

Porywający reportaż podróżniczy: dociekliwy Kanadyjczyk na tropie bogów zachodniej Oceanii.

„Postanowiłem odnaleźć potomków zabójców misjonarzy. Postanowiłem odnaleźć własnych pogan. Postanowiłem pokonać rafy i przebrnąć ostatni odcinek drogi do brzegów Nukapu w wodzie po kolana, żeby stanąć pod krzyżem Pattesona, gdzie ktoś sędziwy i bardzo mądry objaśni mi wreszcie więź mitu z historią”.

Czy rzucona w człowieka garść pajęczyn może zabić? Czy chrześcijańska Melanezja nadal czci rekiny, kamienie i niewidzialne duchy ofiarowując im krwawą daninę? Kim byli Boży Dżentelmeni i tajemniczy tasiu? Autor podejmuje próbę odpowiedzi na niezwykle trudne pytania dotyczące melanezyjskiej duchowości. Czy na wszystkie uda mu się odnaleźć oczekiwaną odpowiedź?

Opowieść Charlesa Montgomery’ego zachwyca barwnym i niepozbawionym humoru stylem, który w nietuzinkowy sposób maluje melanezyjski świat, nieustannie pogrążony w walce tradycji przodków i konkurującymi ze sobą stowarzyszeniami misyjnymi. Wnikliwe spojrzenie podróżnika i dociekliwość godna antropologa pozwoliły na stworzenie duchowej mapy Melanezji spowitej hybrydyzacją mitów, magii i ducha pod postacią ośmionożnego, fosforyzującego w ciemnościach bękarta, spłodzonego ze związku Kościoła z kastom. Dla autora wyprawa śladem pradziada, wzbogacona własnymi refleksjami, historycznymi anegdotami i językiem bislama, stała się jednocześnie podróżą w głąb siebie.

Bóg Rekin to książka-wyzwanie: emocjonująca wyprawa i porywająca lektura. – „Daily Telegraph”

Charles Montgomery (ur. 1968 r.) – kanadyjski pisarz, fotoreporter i urbanista, absolwent University of Victoria, mieszka w Vancouver. Laureat prestiżowych nagród Hubert Evans Nonfiction Prize oraz Charles Taylor Prize 2005 r. Książka Bóg Rekin była również nominowana do nagrody Hilary Weston Writers’ Trust Prize for Nonfiction (2004). w 2013 r. ukazała się druga książka autora pt. Miasto szczęśliwe, która w 2014 r. także nominowana była do nagrody Hilary Weston Writers’ Trust Prize for Nonfiction. Charles Montgomery pracował w BMW Guggenheim Lab and Museum of Vancouver, jest autorem wielu artykułów prasowych. Jest czterokrotnym laureatem Western Canada Magazine Awards.

Dziewczyna z Bostonu, Anita Diamant

Przekład: Małgorzata Koczańska

Premiera: 20 lipca 2016

Poza seriami

Jedno życie, w czasie którego zmieniają się nie do poznania Ameryka, świat i los kobiet.

– Mój ojciec przybył do Bostonu z terenów, które teraz chyba należą do Rosji. Zabrał ze sobą moje siostry, Betty i Celię. Był rok 1896 a może 1897, nie jestem pewna. Matka przyjechała trzy lub cztery lata później, a ja urodziłam się w 1900. Całe życie mieszkam w Bostonie – tak rozpoczyna swą opowieść Addie Baum, zdradzając ukochanej wnuczce historię swojego życia. – Ledwie skończyłam dziesięć lat, moja najstarsza siostra, Betty, wyprowadziła się z mieszkania. Pamiętam, jak schowałam się pod stołem w dniu, kiedy wyjeżdżała. Mame krzyczała, że dziewczyna powinna mieszkać z rodzicami do zamążpójścia, a „na swoim” to mieszka tylko kurew. To znaczy w jidysz „dziwka”. Musiałam zapytać koleżankę ze szkoły, co to jest „dziwka”. Potem mame nigdy publicznie nie wypowiedziała już imienia Betty. Jednak w domu mówiła o niej cały czas. „Prawdziwa Amerykanka”, powtarzała i w jej ustach brzmiało to jak przekleństwo. Co tu kryć, tak właśnie było. Betty bardzo szybko nauczyła się angielskiego i zaczęła ubierać jak nowoczesna kobieta – nosiła buty na obcasie ze szpiczastymi noskami i odsłaniała łydki. Znalazła sobie pracę jako sprzedawczyni sukien w centrum, w sklepie odzieżowym Filene’a, co było niezwykłym dokonaniem dla osoby, która nie urodziła się w tym kraju. Po wyprowadzce rzadko ją widywałam i bardzo tęskniłam….

Addie jako ciekawa świata nastolatka, również pragnie żyć inaczej niż jej rodzina i krewni. Pochodzi z rodziny żydowskich imigrantów w Ameryce początku XX wieku, wiec jej droga do szczęścia nie jest usłana różami. W końcu jednak inteligencja i ciekawość Addie prowadzi ją w świat, jakiego jej rodzice nie umieliby sobie nawet wyobrazić – w świat krótkich spódnic, filmów, gwiazd i nowych możliwości dla kobiet, w świat, w którym kobieta może skończyć studia, zrobić karierę i samodzielnie znaleźć prawdziwą miłość. Anicie Diamant udało się ożywić świat z pierwszych dekad zeszłego stulecia, a jej powieść przynosi wspaniały portret bohaterki, która nie tylko pomaga zdefiniować model współczesnej kobiety, lecz także go uosabia.

Anita Diamant – (urodzona 27 lipca 1951 roku) amerykańska pisarka, opublikowała pięć powieści, z których największy sukces odniosły Dziewczyna z Bostonu (bestseller „New York Timesa”) oraz The Red Tent (Czerwony namiot). Ma w dorobku kolekcję felietonów Pitching My Tent (Rozkładając swój namiot) oraz wiele artykułów m.in. w „The Boston Globe” i „Parenting”, a także przewodniki dla praktykujących wyznawców judaizmu. Obecnie mieszka w Newton w stanie Massachusetts wraz z mężem i córką. Strona autorki: www.anitadiamant.com.

Żony pana Glassa, Amy Sue Nathan

Przekład: Dorota Konowrocka-Sawa

Premiera: 20 lipca 2016

Wzruszająca opowieść o sile przebaczenia i zawiłej drodze do szczęścia

Życie Evie Glass oraz jej dwójki dzieci ponownie legło w gruzach. Po rozwodzie z Richardem jakoś udało się jej wrócić do względnej normalności, ale co będzie teraz, po jego tragicznej śmierci? Jak będą dalej żyć, ona i bliźnięta? Evie musi wspierać swoje dzieci, dla których bez taty nic nie będzie takie samo…

Problemy piętrzą się i wydają się nie mieć końca. Także te finansowe – bez comiesięcznych alimentów od Richarda Evie, pracująca do tej pory na pół etatu, nie jest w stanie dopiąć domowego budżetu.

Na domiar złego jest jeszcze właściwa wdowa po Richardzie – Nicole, jego druga żona oraz ich maleńki synek, Luca. Evie nie ma najmniejszej ochoty utrzymywać z nią kontaktu, ale może powinna, dla dobra dzieci, które uwielbiają młodszego braciszka.

Niespodziewanie okazuje się, że w tej kryzysowej sytuacji kobiety mogą być dla siebie pomocą i wsparciem. Ale czy będą w stanie zapomnieć o tym, co je dzieliło i na gruzach tragedii i dotychczasowego życia zbudować nową, absolutnie niekonwencjonalną rodzinę?

Amy Sue Nathan, wykorzystując własne doświadczenia, stworzyła autentyczną i przejmującą opowieść o sile przebaczenia. Ten ciepły i obfitujący we wzruszenia debiut naprawdę zmusza do przemyśleń!

Fani Jodi Picoult docenią zaskakujące zwroty akcji tej zmuszającej do refleksji opowieści.

„Booklist”

Zakończenie tej niezwykłej opowieści może naprawdę zaskoczyć, ale oryginalna, pełna cudownych opisów proza Nathan i jej talent do tworzenia realistycznego portretu zupełnie nietradycyjnej, a jednak kochającej rodziny, są pokrzepiające.

„Shelf Awareness”

Amy Sue Nathan – amerykańska pisarka. Od 2006 roku prowadzi bloga poświęconego literaturze kobiecej. Jej opowiadania i eseje ukazały się drukiem m.in. w „Huffington Post”, „The Chicago Tribune”, „Chicago Parent” oraz online na portalach „The New York Times” czy „Washington Post”. Żony pana Glassa to jej debiutancka powieść. W 2015 roku ukazała się jej druga książka – The Good Neighbour.

„Wira” z powstania, George Szlachetko, Danuta „Wira” Szlachetko

Przekład: Małgorzata Maruszkin

Premiera: 20 lipca 2016

Dramatyczne losy dziewczyny w powstania

Danuta „Wira” Szlachetko jest legendą powstania warszawskiego, jedną z jego ostatnich żyjących uczestniczek; jej los odzwierciedla tragedię pokolenia Kolumbów.

Jako 15-latka walczyła z bronią w ręku, kryła się w piwnicach, przenosiła meldunki, odkopywała i opatrywała rannych. Po klęsce powstania warszawskiego została wywieziona do Niemiec, do obozu jenieckiego. Po wyzwoleniu emigrowała do Wielkiej Brytanii, gdzie jako 16-latka rozpoczęła nowe życie. W latach 60. odwiedziła Polskę i zrozumiała, że jest w swojej ojczyźnie „obcym elementem”

W 2015 – już po ukazaniu się wspomnień – odwiedziła Polskę powtórnie, tym razem, aby przyjąć order Polonia Restituta.

George Szlachetko – syn Wiry. Urodzony w 1959 w Eling w Zachodnim Londynie, gdzie mieszka i pracuje do tej pory. Przez trzy lata spisywał wojenne i powstańcze wspomnienia swojej matki „Wiry” Danuty Szlachetko (1929), uzupełniając bogatą dokumentację w Polsce. Książka ukazała się w Wielkiej Brytanii na jesieni 2015 i stała się wydarzeniem.

Czarny jak ja, John Howard Griffin

Przekład: Katarzyna Glasenapp

Premiera: 20 lipca 2016

Seria: terra incognita

Poczuj rasizm na własnej skórze.

Oto jedna z najsławniejszych amerykańskich książek o uprzedzeniach rasowych i ksenofobii.

Stany Zjednoczone w połowie XX wieku. Państwo, które kreuje siebie na gwaranta światowego pokoju i bezpieczeństwa, chlubiące się tradycjami demokratycznymi i ochroną praw człowieka. Nikt nie wątpi, że to światowe mocarstwo. A jednak aż do lat 60-tych na amerykańskim Południu obowiązywało rasistowskie prawo, a czarnoskórych uważało się za obywateli drugiej kategorii.

Narastające napięcie społeczne sprawiło, że amerykański reporter John Howard Griffin postanowił zgłębić istotę segregacji rasowej i związanych z nią uprzedzeń na drodze zuchwałego eksperymentu. Używając medykamentów, które przyciemniły jego skórę do głębokiego brązu, zamienił życie uprzywilejowanego białego człowieka na życie wykluczonego społecznie, pozbawionego praw wyborczych bezrobotnego Murzyna. Podróżując po stanach Południa na własnej skórze przekonał się o sytuacji Afroamerykanów. Skwapliwie notował swoje wrażenia: absurdy codzienności, wypadki zastraszania i przemocy, fizycznej i psychicznej. Jego książka to poruszające świadectwo bezsilności wobec przemocy i uprzedzeń, tęsknoty za równością i braterstwem.

Czarny jak ja to książka, którą Griffin próbował przekonać Amerykę, żeby otworzyła oczy.

– „The Guardian”

Griffin wykazał, że to, co mówili czarnoskórzy, było prawdą. Potrzeba było kogoś z zewnątrz, by to stwierdzić. A przez opis tego, co przeszedł, jego relacja zyskała niespotykaną szczerość.

Gerald Early, Washington University

John Howard Griffin (1920-1980) – urodzony w Dallas w Teksasie amerykański dziennikarz, żołnierz, meloman, przyjaciel Thomasa Mertona, po utracie wzroku zajął się pisaniem (Scattered Shadows: A Memoir of Blindness and Vision, 1962). Wielokrotnie wznawiana i tłumaczona na wiele języków książka Black Like Me (Czarny jak ja) to owoc eksperymentu, jaki Griffin zrealizował w końcu lat 50-tych, na kilka tygodni zmieniając kolor skóry, środowisko i sposób życia, aby na własną rękę zbadać sytuację czarnoskórych obywateli Stanów Zjednoczonych. Książka stała się klasykiem amerykańskiej literatury i wciąż inspiruje nowe pokolenia.