Zapowiedzi wydawnicze W.A.B. – listopad 2015

autor: informacja sponsorowana , 3 November 2015

Przegląd

Typ: Nowości książkowe
Marka: Grupa Foksal

Premiery listopada 2015

4 listopada:

Dziennik roku chrystusowego, Jacek Dehnel
Limbo, Melania Mazzucco
Londyn. Przewodnik popkulturowy, Robert Ziębiński

18 listopada:

Elegancki morderca, Cezary Łazarewicz
Gorzka sake, Mariusz Kołecki
Grząskie piaski, Henning Mankell
Imperium konieczności. Niewolnictwo, wolność i oszustwo w Nowym Świecie,
Greg Grandin
Na szpulce niebieskiej nici, Anne Tyler
Siedem dni łaski, Carla Gràcia Mercadé
Stylista, Aleksandra Marinina
Duchy. Korespondencje z Kambodży, Tiziano Terzaniego – pierwszy tom kolekcji reportaży Poruszyć świat

Dziennik roku chrystusowego, Jacek Dehnel

Premiera: 4 listopada 2015

Jacek Dehnel w znakomitym stylu udowadnia, że wieku 33 lat nie jest się za młodym,
by napisać dobry dziennik. Ta książka wywoła zamieszanie

W 33. roku życia Jarosław Iwaszkiewicz wdaje się w romans, pisze wiersze i dużą część Kochanków z Werony. Gogol wydaje świeżo ukończone Martwe dusze. A Jacek Dehnel swój rok chrystusowy tuż po północy rozpoczyna obejrzeniem Kubrickowskiego Lśnienia.

Obrosły biblijną symboliką trzydziesty trzeci rok życia upływa Dehnelowi zwyczajnie: spotkania z przyjaciółmi, koncerty, książki, wszystkie te wyprawy na pocztę, po zakupy, remont kuchni. Są też oczywiście spotkania autorskie, odczyty, wywiady, praca nad felietonami, opowiadaniami i nad nową powieścią, Matką Makryną, rozdania nagród, ploteczki ze świata literackiego – słowem, życie poczytnego pisarza. Ale jak na porządny dziennik, a zwłaszcza dziennik roku chrystusowego, przystało – oprócz opisów codzienności nie brakuje w nim celnych uwag odnoszących się do polskiego Kościoła, katolicyzmu i postawy prawdziwie Chrystusowej, bo jak się okazuje, nie muszą być one tożsame.

Co stronę mam wizję, że ktoś nad tą stroną zasypia. Co początek wpisu – że odkłada na bok. Moje życie samo w sobie wydaje mi się całkowicie nieistotne, martwi się Dehnel. Niepotrzebnie. Napisany z dużym wdziękiem i poczuciem humoru Dziennik roku chrystusowego to niezwykle wciągająca lektura.

Jacek Dehnel (ur. 1980) – polski prozaik, poeta, tłumacz, malarz. Debiutował zbiorem opowiadań Kolekcja (1999), dużą popularność przyniosła mu saga rodzinna Lala (2005). Opublikował m.in. powieść Saturn. Czarne obrazy z życia mężczyzn rodziny Goya (2011), zbiory opowiadań Rynek w Smyrnie (2007), Balzakiana (2008), tomy poetyckie Żywoty równoległe (2004), Ekran kontrolny (2009), Języki obce (2013), Matka Makryna (2014). Tłumaczył na polski m.in. Philipa Larkina, Edmunda White’a czy Francisa Scotta Fitzgeralda. Laureat Nagrody Kościelskich (2005), Paszportu Polityki (2007), trzykrotnie nominowany do Nagrody Nike.

Fragment:

„Może zresztą chodzi o coś wspólnego tym wszystkim stratom: o tożsamość. Seks, nasz specyficzny sposób uprawiania seksu – bo nie wierzmy donżuanom, którym przy dużym przerobie umykają subtelności; każdy z nas robi to na własny sposób – ale i sposób chodzenia, ścierania obcasów, wszystko to składa się na „ja”, ulegające z wiekiem stopniowemu rozpadowi. Może dlatego z upływem lat zaostrzają się nasze cechy charakteru, te gderliwości starcze, skąpstwa, te czepialstwa – bo intensywność tożsamości musi się w czymś przechować, skoro więc gdzieś ustępuje pola pod naporem chorób, musi zyskiwać na sile gdzie indziej?”.

Limbo, Melania Mazzucco

Przekład: Katarzyna Skórska

Premiera: 4 listopada 2015

Poruszający i wnikliwy portret kobiety, która musi ułożyć swoje życie od nowa

W wigilię Bożego Narodzenia 27-letnia Manuela Paris wraca do domu w nadmorskim miasteczku niedaleko Rzymu. Wyjechała stamtąd przed dwoma laty, by być żołnierzem. Zostawiła za sobą nieszczęśliwy, buntowniczy okres dojrzewania i z determinacją oraz poświęceniem zbudowała życie, o jakim zawsze marzyła: została dowódcą plutonu na afgańskiej pustyni.

Teraz ucieka przed jeszcze straszliwszym wspomnieniem krwawego ataku podczas jej służby. Manuela została ranna. Powrót w rodzinne strony ma być częścią rekonwalescencji. Tymczasem walka ze wspomnieniami wojennymi okazuje się równie wyczerpująca i podstępna jak sama wojna – przynosi dramatyczne retrospekcje, rozczarowanie, ból i świadomość bycia ofiarą.

Przytłoczona i zagubiona Manuela spotyka podczas jednego z samotnych spacerów tajemniczego turystę – człowieka bez przeszłości, który tak jak ona tkwi w zawieszeniu między lękiem a nadzieją. To spotkanie oraz uczucie, jakie się między nimi rodzi, daje jej siłę do stawienia czoła przeszłości i sekretom skrywanym przez jej najbliższych.

Snując równolegle opowieść o Manueli przebywającej w rodzinnym domu i Manueli walczącej w Afganistanie, Melania Mazzucco mówi o miłości i stracie, o śmierci i sile w sposób, który zaskakuje i pozwala przeżyć oczyszczenie. Czytelnik, podobnie jak bohaterka, musi sobie odpowiedzieć, co znaczy być córką, siostrą, kobietą, patriotą, żołnierzem – lub po prostu człowiekiem.

Melania Mazzucco (ur. 1966) – włoska pisarka, autorka jedenastu powieści, z których już pierwsza, Il bacio della Medusa, była nominowana do najbardziej prestiżowych nagród we Włoszech. Tak ukochana (pol. wyd. W.A.B. 2008) otrzymało wyróżnienie Premio Napoli w 2000 roku, a najpopularniejsza powieść pisarki, Vita (W.A.B. 2008), została nagrodzona w 2003 roku włoską nagrodą literacką – Premio Strega i wyróżniona przez „The New York Review of Books”. Vita była wydana w siedemnastu krajach, a na jej podstawie powstał film Paola Virzìego. Taki piękny dzień (W.A.B. 2010) stał się z kolei kanwą filmu Ferzana Özpeteka.

Recenzje:

Manuela Paris wychodzi poza karty nowej powieści Mazzucco, a jednocześnie czytelnik zostaje wciągnięty w świat tej twardej, zdeterminowanej młodej kobiety. […] Dzięki znakomitemu stylowi i mistrzowskiemu snuciu opowieści Mazzucco przedstawia wojnę w Afganistanie i jej następstwa tak realistycznie, jakby sama przeżyła wszystko, co opisuje.

„Library Journal”

Powieść wypełnia istotną lukę w narracji o życiu kobiet służących w armii. Ważny głos w literaturze wojennej XXI wieku.

„Kirkus Reviews”

Limbo ma wszelkie cechy wielkiej współczesnej powieści, w rodzaju tych, jakich nie mieliśmy od lat […]. Limbo należy czytać – nie tylko ze względu na mistrzowski, precyzyjny język i wspaniałe dialogi – ale przede wszystkim dlatego, że oferuje czytelnikowi niezwykłą pożywkę do refleksji nad tym, kim jesteśmy i jak sami odnajdujemy się w dzisiejszym świecie.

Wlodek Goldkorn, „L’Espresso”

Londyn. Przewodnik popkulturowy,

Robert Ziębiński

Premiera: 4 listopada 2015

Napisany błyskotliwie i z dużą dozą autoironii przewodnik po Londynie.
Idealny dla fanów kina, rock’n’rolla i poszukiwaczy przygód

Każde szanujące się miasto z długą historią ma swoje mroczne tajemnice i swojego ducha. Londyńskich tajemnic nikt nie ośmielił się liczyć, duchy i owszem. Robert Ziębiński, miłośnik Londynu, podążając śladem kultowych filmów, zespołów i książek wprowadza nas w fantastyczne życie stolicy Wielkiej Brytanii. Potwory i duchy są przecież takimi samymi mieszkańcami tego miasta jak zwykli obywatele. Kto zresztą wie, do której z kategorii bliżej było Kubie Rozpruwaczowi czy braciom Kray?

Robert Ziębiński z dużą dozą autoironii przedstawia dziesięć opowieści będących efektem jego „łażenia” po Londynie, tworząc z nich błyskotliwy przewodnik dla miłośników kina, rock’n’rolla i tych, którzy nie lubią chodzić utartymi szlakami. Nie znajdziecie tutaj opisów opactwa Westminster ani Big Bena. Ale nie będziecie żałować. Autor wciąga nas w fascynującą historię największego miasta zachodniej Europy, nie szczędząc przy tym anegdot z życia zwykłych londyńczyków oraz tamtejszych sław. Poczynając od potworów i kina erotycznego na Piccadilly Circus, poprzez piwniczkę, która jako pierwsza gościła na scenie Micka Jaggera, zaułki Kuby Rozpruwacza aż po duchy londyńskiego metra. Wszystko pozwala nam lepiej zrozumieć Londyn i Anglię: ich śmiesznostki, słabości, ale i nieodparty urok miasta, które słusznie uchodzi za kolebkę współczesnej kultury i rozrywki.

„Londyn. Przewodnik popkulturowy” to doskonała lektura dla turystów gotowych zejść z utartych szlaków. Zachęca do nieśpiesznego odkrywania angielskiej stolicy, wczuwania się w rytm miasta, poznawania życia jego teraźniejszych i dawnych mieszkańców, również tych tajemniczych. Szczególnie polecam go pilotom i organizatorom wycieczek, bo oni niestety cały czas skupiają się na tych oczywistych i popularnych atrakcjach, a Londyn to przecież żywy organizm.

Joanna Sosnowska, Visit Britain

Robert Ziębiński (ur. 1978) – dziennikarz, twórca festiwalu POP!, a także pomysłodawca i założyciel „Dzikiej bandy” – portalu poświęconego szeroko rozumianej kulturze. Publikował w „Newsweek Polska”, „Tygodniku Powszechnym”, „Rzeczpospolitej”, „Gazecie Wyborczej” i „Nowej Fantastyce”; pięć lat temu debiutował eksperymentalnym kryminałem „Dżentelmen”. Lubi papierosy i stare horrory, kocha Londyn. Latać do Londynu. Mieszkać w Londynie. Włóczyć się po Londynie. Niniejszy przewodnik jest tego skromnym wyrazem.

Fragment:

„Londyn zawsze był międzynarodowym tyglem, nie ulega to wątpliwości. Fakt, że przez setki lat udawało się w tym mieście nie dopuścić do eskalacji rasowych konfliktów, to rzecz, którą zupełnie śmiało można określić małym cudem. Ale w 1958 roku cuda się skończyły. Tego roku na przełomie sierpnia i września przez spokojne ulice Notting Hill przetoczyła się fala zamieszek rozpętanych przez chłopców należących do subkultury Teddy Boysów. W latach 50. Londyn przyjął do siebie masę mieszkańców Jamajki. Zamieszkali oni, między innymi na Notting Hill, bardzo często żeniąc się z białymi kobietami. Przywieźli też ze sobą własną muzykę. Biali właśnie odkrywali rock’n’rolla, zaś Czarni słuchali jamajskiego rocksteady. Młodzi Jamajczycy zaczęli tworzyć subkulturę Rude Boysów. Jak wiemy z historii, nic tak nie potrafi skłócić ze sobą ludzi jak muzyka i kolor skóry. Na zadymę nie trzeba było długo czekać. Podczas największych zamieszek przez Bramley Road przetaczały się grupy czterystu Teddy Boysów”.

Elegancki morderca, Cezary Łazarewicz

Premiera: 18 listopada 2015

Tak jak Londyn miał Kubę Rozpruwacza, tak Kraków swojego, jak go nazywano, Upiora.
Jego proces elektryzował w połowie lat 50. całą Polskę

Marek Hłasko w swoich Pięknych dwudziestoletnich napisał potem o tym procesie, że był kompromitacją, a świadkowie „bali się otworzyć mordę”. Teraz do tych wydarzeń wraca w swoim reportażu Cezary Łazarewicz…

„Elegancki morderca” to przydomek, jaki nadano pierwszemu powojennemu seryjnemu mordercy, Władysławowi Mazurkiewiczowi. Sąsiedzi mówili o nim, że taki uczynny i dobrze wychowany. Była żona – że idealnie dobry i miły, usłużny i uważający. W Krakowie przypuszczano, że współpracuje z UB. Swoje ofiary zabijał z pobudek finansowych, strzałem w tył głowy lub podając im truciznę. Podczas śledztwa przyznał się do trzydziestu morderstw. Oskarżono go o sześć z nich.

O popełnionych zbrodniach opowiada swobodnie i obojętnie, jak o filmie. Bezwzględny, wyrachowany, mordował swoje ofiary z chłodną kalkulacją. W porównaniu z brutalnymi skandynawskimi kryminałami czyny Mazurkiewicza na pierwszy rzut oka nie wydają się tak spektakularne… Ale lektura Eleganckiego mordercy naprawdę potrafi zmrozić krew w żyłach!

Cezary Łazarewicz (ur. 1966) – polski dziennikarz prasowy i publicysta. W połowie lat 80. zaangażowany w działalność opozycyjną, dystrybuował pisma drugiego obiegu i redagował prasę podziemną. Współzałożyciel „Gazety Obywatelskiej”. Pracował w czołowych tytułach prasowych: „Gazecie Wyborczej”, „Newsweeku”, „Polityce”. Autor książki Sześć pięter luksusu. Przerwana historia braci Jabłkowskich oraz zbioru reportaży Kafka z Mrożkiem. Reportaże pomorskie.

Fragment:

„Najstraszniejsze są jednak zeznania samego Mazurkiewicza. Łatwo je wśród tysiąca kartek wypatrzyć po pochylonym podpisie przypominającym pędzący pociąg osobowy. Właściciel tego podpisu opowiada o swoich morderstwach tak jakby rozmawiał ze znajomymi o ostatnio widzianym filmie, jakby nie on był sprawcą tych makabrycznych zbrodni. Skupia się na mało istotnych szczegółach. Opisuje ściągnięty z palca pierścionek, choć nie potrafi opisać ręki. Wie, jak wyglądał wyjęty nieboszczykowi portfel i ile było w nim pieniędzy, a nie pamięta imienia człowieka, którego zastrzelił. Pamięta markę zegarka ściągniętego z nadgarstka, a nie potrafi przypomnieć sobie ostatniej rozmowy z właścicielem zegarka”.

Gorzka sake, Mariusz Kołecki

Premiera: 18 listopada 2015

Mroczna i wielowątkowa powieść, której akcja jest szybka i ostra jak cięcie
samurajskiego miecza

W pogrążonej w kryzysie i wstrząsanej zamachami terrorystycznymi Japonii rozgrywa się bezlitosna i krwawa wojna o przejęcie władzy nad największymi klanami yakuzy. Na czele jednego z nich stoi twarda, niezwykle inteligentna i bezwzględna Suzu Campbell, prezes, a zarazem główna akcjonariuszka korporacji MTM, giganta inżynierii genetycznej. Z pomocą PeeDoga, hakera szukającego zemsty na zabójcach swojego przyjaciela, pani Campbell planuje zniszczenie potężnego klanu Yamanochi. Jednocześnie pracuje nad tajemniczym projektem biotechnologicznym, którego sukces zależy od współpracy z krwawym dyktatorem Korei Północnej.

Młodziutka Noriko, próbując uniezależnić się od apodyktycznego ojca, podejmuje pracę hostessy w ekskluzywnym klubie. Obserwując rozrywki możnych tego świata, szybko pozbywa się złudzeń, zwłaszcza gdy przypadkiem odkrywa, że jej kochanek kręci nielegalne filmy pornograficzne. Noriko ucieka, nieświadoma, że jest kluczem do tajemniczych planów Suzu Campbell i że grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo.

Tymczasem tropem producentów nielegalnej pornografii podąża twardy, choć nie zawsze uczciwy inspektor Takada. W trakcie rutynowego śledztwa policjant trafia na członków yakuzy – brutalnych handlarzy kobiet. Ryzykując życiem, przeciwstawia się im, a choć dzięki swej odwadze zostaje bohaterem, nie wie, że w grze o najwyższą stawkę będzie jedynie pionkiem w ręku jednego z najpotężniejszych ludzi w Japonii.

Zaślepiony żądzą zemsty błyskotliwy haker PeeDog godzi się na kontrakt, z którego nie będzie się mógł wycofać. Gdy upragniona zemsta ma się wreszcie ziścić, PeeDog staje przed wyborem – czy zaprzedać duszę diabłu, czy podjąć walkę na śmierć i życie. Jak zakończy się krwawa wojna klanów yakuza? Jaką rolę w tajemniczym planie Suzu odegra Noriko i czy PeeDogowi uda się uratować dziewczynę? Losy bohaterów splatają się ze sobą, prowadząc do zaskakującej kulminacji.

Mariusz Kołecki – absolwent prawa Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Wiedeńskiego. Od początku lat 90. pracował w bankach inwestycyjnych w Wiedniu i Londynie. Jego pasją jest historia i kultura Japonii. Jest ekspertem w dziedzinie japońskiej broni białej i współzałożycielem Polskiego Stowarzyszenia Miecza Japońskiego. Należy do Nippon Bijutsu Token Hozon Kyokai, największego japońskiego stowarzyszenia zajmującego się certyfikacją zabytkowych mieczy samurajskich; jest też członkiem The Japanese Sword Society of the United States. Prowadzi dwujęzyczny blog o gardach japońskich mieczy (tsuba) i jest autorem artykułów dotyczących broni i sztuki Japonii. Był współorganizatorem czterech dużych wystaw broni japońskiej w polskich muzeach.

Fragment:

„Podszedł do miedzianego pojemnika do ogrzewania, w którym żarzyły się równo pocięte kawałki węgla drzewnego. Otworzył kopertę i wyjął z niej plik papierów. Ostrożnie położył pierwszą kartkę na węglach i patrzył, jak papier zajmuje się ogniem, zwija się i czernieje. Chwycił długie, żelazne pałeczki i starannie rozdrobnił spopieloną kartkę, na której widać było jeszcze napis „Mr. Ice”. Powtórzył tę czynność z pozostałymi kartkami. Ogień strawił kolejno wyciąg z Sumitomo Bank, potwierdzający przelew sporej sumy na konto w Szwajcarii, kilka artykułów prasowych, opisujących zabójstwa różnych ważnych osób na całym świecie, a na końcu dokładną mapę dzielnicy Kumochi w Kobe, na której zaznaczono świątynię.

W kopercie pozostało jeszcze zdjęcie. Wyjął je i długo przyglądał się twarzy przystojnej kobiety. W końcu umieścił fotografię w pojemniku. Gdy ogień strawił błyszczący papier, mężczyzna podszedł ponownie do sekretarzyka, otworzył drugą szufladę i wyjął z niej nieduży pistolet.

Chwilę później wychodzący już z budynku chłopak usłyszał huk wystrzału. Kojiro Tamazaki, głowa rodziny Tamazaki, nie żył. Wojna o sukcesję w jednym z dwóch największych klanie yakuzy – Ibaraki kai z Kobe – była zakończona”.

Grząskie piaski, Henning Mankell

Przekład: Ewa Wojciechowska

Premiera: 18 listopada 2015

„Nie mogę postawić kropki. […] Jestem w trakcie leczenia. Nie wiem, jak to się skończy”

Zapis myśli, które towarzyszyły pisarzowi od czasu postawienia diagnozy do momentu remisji choroby.

Henning Mankell miał sześćdziesiąt sześć lat, kiedy dowiedział się, że choruje na raka płuc. Grząskie piaski są zapisem myśli, które towarzyszyły mu od czasu postawienia diagnozy do momentu remisji, galerią pałacu wspomnień. Autor przypomina sobie ludzi, zjawiska, dzieła sztuki, miejsca i zdarzenia z przeszłości, które pojawiają się w jego głowie podczas oswajania myśli o możliwej śmierci. Malowidła w jaskini Chauveta, świątynia Hagar Qim, bańka powietrza zamknięta w szkle, sen o dryfującej krze, zakopane w ziemi składowisko odpadów radioaktywnych, które będą się rozkładać sto tysięcy lat… Książka jest historią o tym, że człowiek nigdy nie pozbędzie się lęku. O tym, że najtrudniejsza w umieraniu jest samotność. I o tym, że trzeba mieć odwagę, by umrzeć, ale i odwagę, by żyć.

Henning Mankell (1948 – 2015) – szwedzki pisarz i dramaturg, znany głównie dzięki swoim powieściom kryminalnym o inspektorze policji Kurcie Wallanderze. Pisał także dla dzieci, jego twórczość dla najmłodszych została uhonorowana Nagrodą Astrid Lindgren. W książkach dotykał problematyki relacji i przemian społecznych w swojej ojczyźnie i w Afryce, której jest miłośnikiem. Mieszkał na zmianę w Szwecji i w Mozambiku, gdzie prowadził miejscowy teatr i współpracował z młodzieżą.

Fragment:

„Nie znamy ostatniej woli żadnej z minionych cywilizacji. Dzięki archeologii, paleontologii i innym dziedzinom nauki dowiadujemy się coraz więcej, sięgamy dalej wstecz, dostrzegamy coraz więcej szczegółów przez coraz doskonalsze mikroskopy i lunety. To pozwala nam lepiej poznawać to, co minęło i to, co nas otacza.

Naszą przeszłość i prawdopodobną przyszłość najlepiej obrazują dwa słowa.

Przetrwanie i upadek.

Spoglądając we wsteczne lusterko, dostrzegamy to, co i nas nieuchronnie czeka. Oczywiście nic nie będzie wyglądało tak samo. Historia nie powtarza się na zasadzie imitacji.

Jest już dość oczywiste, co nasza cywilizacja pozostawi w spadku przyszłym pokoleniom.

Nie będzie to Rubens, Rembrandt ani Rafael.

Nie będzie to również Szekspir, Botticelli, Beethoven, Bach ani Beatlesi.

Pozostanie po nas coś całkiem innego.

Gdy nasza cywilizacja ostatecznie przeminie, jeszcze na bardzo długo zostaną po niej dwie rzeczy: sonda międzyplanetarna Voyager, kontynuująca niekończący się lot poza Układem Słonecznym oraz zakopane pod ziemią atomowe śmieci”.

Imperium konieczności. Niewolnictwo, wolność i oszustwo w Nowym Świecie, Greg Grandin

Przekład: Paweł Lipszyc

Premiera: 18 listopada 2015

Błyskotliwa powieść podróżnicza, która być może precyzyjniej i głębiej niż

jakakolwiek inna książka dotyka fundamentów amerykańskiej tożsamości

Rok 1805. Kapitan Amasa Delano, daleki przodek przyszłego prezydenta Stanów Zjednoczonych, wchodzi na pokład jednego wielu błąkających się w tym czasie u wybrzeży Ameryki Południowej hiszpańskich statków niewolniczych. We wspomnieniach zanotował, że momentalnie znalazł się wśród dziesiątek czarnoskórych niewolników, których „rozgwar przyjemnie koił jego uszy”. Delano, idealistyczny republikanin i przeciwnik niewolnictwa, ani przez chwilę nie podejrzewał, że padł ofiarą zręcznej mistyfikacji. Ci, których wziął za pokornych niewolników, dwa miesiące wcześniej wyrżnęli załogę statku i de facto przejęli nad nim władzę, pozostawiając kapitana w charakterze marionetki.

Greg Grandin, wychodząc od tej autentycznej zadziwiającej historii, otwiera przed czytelnikami podwoje skomplikowanych relacji w intratnym biznesie handlu niewolnikami. W formie bardziej przypominającej powieść przygodową niż podręcznik akademicki zadaje pytania o wolność jednostki, a w konsekwencji – o korzenie amerykańskiego liberalizmu i sukcesu gospodarczego. Dotyka przy tym tematów tak odległych od siebie jak ekologia, połów fok, prawa człowieka, handel, islam. „Tak to już jest z amerykańskim niewolnictwem” – komentuje sam autor. – „Nigdy nie chodziło wyłącznie o niewolnictwo”.

Greg Grandin (ur. 1962) – profesor historii Uniwersytetu w Nowym Jorku oraz członek prestiżowego interdyscyplinarnego ośrodka badawczego American Academy of Art and Sciences. Autor niezwykle popularnych i wielokrotnie nagradzanych książek z dziedziny historii i nauk politycznych. Biografia Henry’ego Forda, tłumaczona również na język polski, przyniosła mu nagrodę Pulitzera w dziedzinie historii i amerykańską narodową nagrodę książkową. Za Imperium konieczności, owoc fascynacji Ameryką Łacińską, kolonializmem i prawami człowieka, został uhonorowany m.in. nagrodą Bancrofta, przyznawaną rokrocznie za najlepszą książkę o historii obu Ameryk, i nagrodą redakcji „New York Timesa”.

Recenzje:

Imperium Konieczności to cud siły, precyzji i czysta przyjemność czytania o ludzkiej degradacji i horrorze… Odkrywcze i przekonujące.

Maureen Corrigan, „NPR’s Fresh Air”

Grandin zrobił to znów. Zaczynając od jednego dramatycznego wydarzenia na Pacyfiku, przedstawił nam cały świat: kilka kontynentów, straszliwą niewolę i marzenia o wolności. Jest to również opowieść o tym, jak jedno wydarzenie zmieniło życie kapitana morskiego i wielkiego pisarza z drugiego końca świata. Niezwykła, pięknie opowiedziana historia.

Adam Hochschild, autor Ducha króla Leopolda

Greg Grandin to jeden z najlepszych historyków nowej generacji; jeden z tych, którzy odkryli sztukę pisania zarówno dla zawodowych historyków, jak i dla szerokiej publiczności. To prawdopodobnie najlepsza z jego dotychczasowych książek. Imperium konieczności to praca o zadziwiającej sile, napisana ze swadą, utrzymująca w napięciu. Arcydzieło!

Debby Applegate, nagrodzona Pulitzerem autorka The Most Famous Man in America: The Biography of Henry Ward Beecher

Fragment:

„Socjolog Orlando Patterson napisał, że sedno niewolnictwa tkwi w »śmierci społecznej«. Patterson w pewnym sensie opisuje to samo zjawisko, jakie medycy z Montevideo zaobserwowali na Joaquinie w 1803 roku: niewolnictwo prowadzi do cismy, czyli schizmy, odrywa ludzi od przeszłości, historii, rodzin, domów, przeobrażając w »izolatów genealogicznych«. Nic nie ilustruje lepiej tego oderwania niż przechowywane w archiwach w Limie dowody sprzedaży ocalałych mężczyzn, dzieci i kobiet z Tryala. Dokumenty są skąpe. W najlepszym razie dowody sprzedaży wymienią wiek i płeć sprzedanej osoby, a także cenę i warunki kredytowe transakcji. Pomijają imiona, milczą też na temat losu niemowląt; nie wspominają, czy zachowano je przy matkach, czy sprzedano do innych domów”.

Na szpulce niebieskiej nici, Anne Tyler

Przekład: Maria Zawadzka

Premiera: 18 listopada 2015

Poza seriami

Najnowsza powieść wybitnej amerykańskiej pisarki cieszącej się ogromną sympatią czytelników oraz uznaniem krytyki, nominowana w tym roku do Nagrody Bookera

„To był piękny, letni dzień…” – tymi słowy Abby Whitshank zawsze zaczyna opowieść o tym, jak ona i Red zakochali się w sobie pewnego lipcowego dnia 1959 roku. Jednak tym razem zgromadzona w Baltimore czwórka ich dorosłych dzieci nie słucha tak uważnie jak dawniej. Ich myśli zaprząta ważny problem: kto i jak powinien zaopiekować się coraz starszymi i coraz bardziej schorowanymi rodzicami?

Ciepła, pełna delikatnego humoru opowieść o członkach rodziny Whitshank, których życie od czterech pokoleń toczy się wokół rodzinnego domu w Baltimore. Witshankowie, jak każda rodzina, mają za sobą zarówno jednoczące chwile radości i śmiechu, jak i przykre momenty nieporozumień, rozczarowań i zazdrości. Łączy ich jednak silna więź, więc niezależnie od sytuacji wracają do rodzinnego gniazda. Na szpulce niebieskiej nici to kolejna powieść, w której Anne Tyler w nadzwyczajny sposób, nacechowany wnikliwością i subtelnym dowcipem, portretuje zwyczajną rodzinę, jej codzienne życie, z jego absurdami, paradoksami i tymi wszystkimi sztuczkami, jakie dzieci stosują wobec rodziców, a żona i mąż wobec siebie nawzajem.

Anne Tyler (ur. 1941) – światowej sławy powieściopisarka i autorka opowiadań, krytyk literacki, członkini Amerykańskiej Akademii i Instytutu Sztuki i Literatury, laureatka wielu nagród. Opublikowała 20 książek, z których najbardziej znanymi są powieści Obiad w restauracji dla samotnych (1983), Przypadkowy turysta (1985) i Lekcje oddychania (1989). Wszystkie trzy były nominowane do nagrody Pulitzera, a trzecia z nich ją zdobyła. Sześć z jej powieści doczekało się ekranizacji: Obok życia i Przypadkowy turysta – filmowej, a Lekcje oddychania, Święty być może, Earthly Possessions oraz Back When We Were Grownups – telewizyjnej. Jej najnowsza książka, A Spool of Blue Thread (Na szpulce niebieskiej nici), zebrała znakomite recenzje amerykańskich krytyków i podbiła serca czytelników – zarówno tych młodszych, jak i tych, którzy od 50 lat czytają książki Anne Tyler.

Siedem dni łaski, Carla Grácia Mercadé

Przekład: Karolina Jaszecka

Premiera: 18 listopada 2015

Seria: Don Kichot i Sancho Pansa

Wielu zapomniało. Wielu nazywa ją zwykłym buntem. Ale to była prawdziwa wojna.
Wojna siedmiu dni. Bez odpoczynku. Bez pokoju. Bez litości.

Rewolta las Quintas 1870 roku była jedną z wielu wojen, których przyczyny tkwiły w prawie chroniącym interesy nielicznej grupy bogaczy decydującej o życiu ubogiej większości. Powstanie toczyło się w kilku hiszpańskich miastach, m.in. w Maladze, Béjar i Salamance. Jednak najdłuższe i najkrwawsze walki miały miejsce w Katalonii. Gràcia, dzielnica Barcelony oblegana przez wojska, była głównym bastionem oporu. Legenda głosi, że do boju zagrzewała powstańców nieznana nikomu z imienia kobieta pochodząca z arystokracji. Gdy starcia stawały się szczególnie zacięte, biła w dzwony na wieży zegarowej miasta. Ich dźwięk oznaczał, że Gràcia nadal walczy.

Kim była ta kobieta? Jakie wydarzenia pchnęły ją do udziału w tej rewolcie? Siedem dni łaski pozwoli nam poznać Mariannę oraz jej sekrety. A także tajemnice pewnego domu, w którym zazdrość i namiętność skrywane są pod płaszczykiem życzliwości i dobrych manier. Ponieważ losy rodziny bywają równie burzliwe jak losy pojedynczego człowieka…

Carla Gràcia Mercadé (ur. 1980) – przedstawicielka młodego pokolenia katalońskich pisarzy. Współpracuje z radiem, czasopismami literackimi, pisuje eseje, prowadzi także kursy twórczego pisania. Siedem dni łaski to jej pierwsza powieść.

Stylista, Aleksandra Marinina

Przekład: Aleksandra Stronka

Premiera: 18 listopada 2015

Seria: Mroczna

Brudne interesy, seryjny morderca, wielowątkowe śledztwo…

Nowy wyśmienity kryminał carycy kryminału!

Nastia Kamieńska na swojej drodze ponownie spotyka Władimira Sołowiowa, w którym przed wielu laty kochała się bez wzajemności. Dziś Władimir jest inwalidą i pracuje jako tłumacz japonista dla znanego wydawnictwa Shere Khan, zajmując się przekładami bestsellerowych powieści.

Sytuacja operacyjna zmusza Nastię do odnowienia kontaktów z Sołowiowem, a co zupełnie niespodziewane: do prowadzenia z byłym kochankiem skomplikowanej gry. Sołowiow mieszka bowiem w zamkniętym willowym osiedlu pod Moskwą, gdzie urywa się trop nieuchwytnego seryjnego zabójcy, i zespół dochodzeniowy wiąże z misją Kamieńskiej spore nadzieje.

Śledztwo jednak nie przynosi spodziewanych rezultatów, a pewnej nocy w domu Sołowiowa dochodzi do podwójnego morderstwa: jego kochanka oraz asystent zostają zastrzeleni przez nieznanego sprawcę…

Z recenzji kryminałów Aleksandry Marininej

Niewątpliwie Marinina jest znakomitą autorką i nie jest to określenie na wyrost. Swoimi książkami potrafi wzbudzić zachwyt prawie każdego czytelnika, i to niekoniecznie tylko tych spod znaku zagorzałych fanów […].

Leszek Koźmiński, Kryminalna Piła

Aleksandra Marinina nie bez przesady jest nazywana królową rosyjskiego kryminału. Nie tylko dlatego, że z mistrzowską biegłością tworzy kryminalne intrygi. Przede wszystkim dlatego, że jest przenikliwą obserwatorką, a jej książki to przerażający obraz postsocjalistycznej Rosji.

ksiazki.onet.pl

Aleksandra Marinina jest klasą sama dla siebie. Świetnie wymyślona intryga kryminalna, skomplikowani bohaterowie, zręczne prowadzenie akcji – to cechy wszystkich jej kryminałów.

Ryszard Kozik, wyborcza.pl

Strona kryminalna powieści to tylko jedna rzecz, jaką cenię w powieściach z cyklu o Kamieńskiej. Z równie dużą przyjemnością zatapiam się w stronę obyczajową, wnikając w mało optymistyczne i dosyć szare realia życia w Moskwie sprzed dwudziestu lat, gdy ludzie jeszcze nie do końca przywykli do zmiany systemu i zachodzących stopniowo zmian. Bohaterowie powieści Marininej są tak różni od tych, do których przyzwyczaili nas amerykańscy czy skandynawscy pisarze. Jednocześnie swojscy, emocjonalni i uczuciowi oraz nie do końca moralni i zapatrzeni w pieniądze, zwłaszcza jeśli chodzi o kobiety. To wybuchowa, ale i pociągająca mieszanka, której trudno się oprzeć.

Katarzyna Chojecka, kacikzksiazka.pl

Aleksandra Marinina urodziła się w 1957 roku we Lwowie. Po ukończeniu studiów prawniczych na Uniwersytecie Moskiewskim była pracownikiem naukowym Akademii MSW i zajmowała się badaniem zachowań przestępczych, wykładała również prawo karne i statystykę sądową. W 1986 roku otrzymała tytuł doktorski.

W kraju ukazały się do tej pory następujące kryminały Marininej: Ukradziony sen (2004), Męskie gry (2004), Śmierć i trochę miłości (2005), Gra na cudzym boisku (2005), Złowroga pętla (2006), Kolacja z zabójcą (2007), Zabójca mimo woli (2008), Płotki giną pierwsze (2009), Czarna lista (2010), Obraz pośmiertny (2011), Za wszystko trzeba płacić (2012) i Cudza maska (2013).

W bieżącym roku ukaże się kolejny kryminał Aleksandry Marininej Stylista, a w 2016 następny – Iluzja grzechu.

Tiziano Terzani, Duchy. Korespondencje z Kambodży

Przekład: Anna Osmólska-Mętrak i Joanna Ugniewska

Premiera: 13 stycznia 2016

Seria: Terra Incognita; kolekcja Poruszyć świat

Pierwsze teleksy, słane w latach 70. przez Tiziana Terzaniego do prasy europejskiej, to relacje z Kambodży uwikłanej w wojnę w Wietnamie, rządzonej przez proamerykański rząd generała Lon Nola. Reporter widział kraj pogrążony w chaosie, nękany inflacją i amerykańskimi bombardowaniami. Słuchał mieszkańców, z szacunkiem wypowiadających imię obalonego króla Sihanouka. Podobnie jak oni z niepokojem, ale i nadzieją, oczekiwał nadejścia partyzanckich oddziałów komunistycznych.

W kwietniu 1975 roku armia Czerwonych Khmerów zajęła Phnom Penh. Terzani, przebywający wówczas w Tajlandii, początkowo sceptycznie odnosił się do relacji uchodźców z Demokratycznej Kampuczy, opowieści o systematycznej rzezi „wrogów klasowych” uważając za amerykańską prowokację. Tymczasem przez cztery lata rządów Czerwonych Khmerów w wyniku ludobójstwa zginęło około dwóch milionów ludzi – 25% ludności Kambodży.

Duchy, poprzedzony wstępem Angeli Terzani Staude zbiór relacji z lat 1972-1994, to obraz Indochin niszczonych przez interesy wielkich mocarstw – Stanów Zjednoczonych, Chin i Związku Radzieckiego. A także historia reportera o jednoznacznie lewicowych przekonaniach, docierającego do prawdy i stopniowo tracącego złudzenia.

Tiziano Terzani (1938-2004) – dziennikarz i reporter, korespondent niemieckiego „Der Spiegel” i włoskich „Espresso”, „Il Giorno”, „Corriere della Sera”, „La Repubblica”. Zafascynowany polityką i kulturą Azji, mieszkał z rodziną w Pekinie, Tokio, Singapurze i Hongkongu. W tłumaczonych na kilkanaście języków książkach opisywał m.in. wojnę w Wietnamie (Pelle di leopardo, 1973), Chiny Ludowe, skąd został wydalony za „działania kontrrewolucyjne” (Zakazane wrota, 1984) czy rozpad ZSRR (Dobranoc, panie Lenin, 1992). Nakładem W.A.B. ukazały się też „W Azji”.

Recenzje

Artykuły prasowe mają zwykle krótki żywot. Jednak komunikaty Terzaniego, widziane z perspektywy czasu, zdają się sięgać dalej, poza nieruchomy portret kambodżańskiego sfinksa. Zdzierają uśmiechniętą maskę, skrywającą katów i ich zagranicznych wspólników, i rzucają światło na ofiary.

„La Stampa”

Obserwujemy uczciwego zawodowca, nieukrywającego przed czytelnikami pytań, które nieustannie mu się nasuwają. […] Tiziano nie może zrobić nic poza zarejestrowaniem tych świadectw. Są one nie tylko przerażające same w sobie – stanowią także cios prosto w serce dla idealisty, na którego oczach rozpada się w pył ukochany zamek przekonań i nadziei.

„L’Unità”

Jak we wszystkich książkach wielkiego dziennikarza, mamy tu nie tylko historię, ale także empatię, wrażliwość na różne punkty widzenia oraz pytania, na które czytelnik nie dostaje gotowych odpowiedzi.

„Il Caffè Geopolitico”

Książka ukazuje się w kolekcji Poruszyć świat

Poruszyć świat

Premiera: listopad 2015 – listopad 2016

Limitowana kolekcja dwunastu współczesnych reportaży literackich, polskich i zagranicznych, przedstawiających najciekawsze problemy współczesnego świata.

W kolekcji znalazły się książki wybitne, które otwierają oczy i poruszają serca. Odważne, wnikliwie zgłębiające opisywane zjawiska, znakomite literacko. Dla ludzi otwartych na świat, bez względu na wiek.

Czytelnik znajdzie w tej serii światowe bestsellery, jak W Azji legendarnego Tiziano Terzaniego, wielkie wydarzenia literackie ostatnich lat jak Japoński wachlarz Joanny Bator, ważne kulturowe interpretacje jak Pasażerka ciszy. Dziesięć lat w Chinach Fabienne Verdier czy istotne problemy polityczne jak Głową o mur Kremla Krystyny Kurczab-Redlich. W kolekcji będą miały swoją premierę dwie wybitne nowości: Duchy Tiziano Terzaniego oraz Kongo Davida van Reybroucka, a także dwie wyczekiwane edycje łączone: JAPONIA. SMAKI I ZNAKI Joanny Bator oraz PODBÓJ Svena Lindqvista.

JAPONIA. SMAKI I ZNAKI jest połączeniem dwóch „japońskich” bestsellerów , tworzących wnikliwy autorski portret współczesnego Kraju Kwitnącej Wiśni : JAPOŃSKI WACHLARZ oraz REKIN Z PARKU YOYOGI. Edycja – zaktualizowana i na nowo zilustrowana przez Trusta – jest integralną całością, fenomenalnie ukazując etapy poznawania Japonii przez przybysza z Zachodu, od pierwszego zdziwienia, poprzez zauroczenie i pokorę, aż po zrozumienie i głęboką akceptację.

PODBÓJ jest połączeniem dwóch genialnych reportaży „moralitetów”: WYTĘPIĆ CAŁE TO BYDŁO oraz TERRA NULLIUS, pokazując zbrodnie rasowe mające źródło w ludzkich uprzedzeniach na różnych kontynentach w ciągu stuleci. Negatywnym bohaterem tej opowieści jest silny, biały, zachodni mieszkaniec planety, a ofiarą – przedstawiciel społeczeństw słabszych, innych rasowo, pochodzących ze Wschodu lub Południa. Bezwzględne okrucieństwo podboju i jego rewers w postaci obojętności opinii publicznej mają wciąż aktualny współczesny wymiar.

Książki, wydane niezwykle starannie: w pięknej jednolitej szacie graficznej i twardej oprawie, ukazywać się będą przez rok od listopada 2015 do listopada 2016.