Nieco wciąż jeszcze na fali święta 1 maja warto zwrócić uwagę na trzy ostatnie nowości, wydane przez Oficynę Wydawniczą „Impuls”, bez wyjątku poświęcone zagadnieniom rynku pracy. Pierwszą z nich jest Marginalizacja na rynku pracy. Teorie a implikacje praktyczne pod red. prof. Norberta G. Pikuły. Stojący w opozycji do starogreckiego stylu spędzania czasu, chrześcijański etos pracy od stuleci nie ulegał większym zmianom; praca była nie tylko źródłem utrzymania, nie tylko – poprzez rodzaj – określała status społeczny, lecz również, a może przede wszystkim, stanowiła jedyną akceptowalną formę egzystencji, wywodzącą się ze starotestamentowych przykazów. Ten raz na zawsze ustalony porządek uległ w ciągu zaledwie kilku ostatnich dekad gwałtownemu rozbiciu i przeobrażeniu, „etos pracy” zamieniając na „rynek pracy”. Rewolucji, która wstrząsnęła współczesną ekonomią, poświęcona jest waśnie Marginalizacja…. W kilkunastu rozdziałach, zgrupowanych w trzech częściach, Autorzy nie tylko pokazują, jakim przeobrażeniom uległa współczesna definicja pracy, ale i poddają analizie trzy z wielu problemów, z jakimi borykają się uczestnicy (często mimowolni) ekonomicznego „wyścigu szczurów”; i tak część pierwsza poświęcona jest dyskryminacji seniorów na rynku pracy, część druga omawia bariery, z jakimi zmierzyć się musi czynna zawodowo kobieta, wreszcie – część trzecia koncentruje się na kreowaniu lepszej przyszłości dla młodych ludzi, pochodzących z rodzin, dotkniętych tytułową marginalizacją (http://impulsoficyna.com.pl/nowosci/marginalizacja-na-rynku-pracy,1670.html ).

 

 

 

Zjawisko marginalizacji na rynku pracy bez trudu powiązać można z potrzebą kształcenia na miarę naszych czasów – dotyczy to wszystkich grup zawodowych, także i pedagogów, którym dedykowany jest tom artykułów pod red. Danuty Urbaniak-Zając i Jacka Piekarskiego – Akademickie kształcenie pedagogów w procesie zmiany. Idea universitas liczy sobie blisko osiemset lat, uniwersytet pojmowany jako instytucja – ponad pięćset, wydawałoby się więc, że jest to temat, w którym niewiele już zostało do powiedzenia, tymczasem wciąż mnożą się tu problemy, będące swoistym znakiem czasu: inne kwestie zaprzątały głowy osiemnastowiecznym poszukiwaczom prawdy (na tym polegać miał oryginalny „duch uniwersytetu”), inne cele przyświecają dzisiejszym „łowcom dyplomów”. „Erozja uniwersyteckości” jest już faktem stwierdzonym, który zrodził potrzebę postawienia na nowo pytania o kształt profesjonalizacji w edukacji – w ten oto powstało Akademickie kształcenie…, na celu ukazanie jakości kształcenia pedagogów z perspektywy ich późniejszych – zawodowych – doświadczeń. Publikacja podzielona została na trzy części; część pierwsza poświęcona jest różnorakim, często odmiennym koncepcjom kształcenia, część druga podejmuje pytanie o charakter metodyczny akademickiej edukacji pedagogów, wreszcie – część trzecia, objętościowo najskromniejsza, podejmuje wazką analizę badań własnych, w sposób empiryczny ukazując znaczenie wykształcenia uniwersyteckiego dla praktyki zawodowej przyszłych pedagogów (http://impulsoficyna.com.pl/nowosci/akademickie-ksztalcenie-pedagogow-w-procesie-zmiany,1683.html ).

Szczególnym przypadkiem edukacji jest edukacja omówiona w publikacji Marty Kotarby-Kańczugowskiej: Edukacja otwarta na języki. Koncepcja edukacji różnojęzycznej jest stosunkowo nowa w polskiej pedagogice. Dlatego temat książki może wywołać zdziwienie – ze względu na niejasność pojęciową oraz wprowadzanie nowego terminu obok nazw już istniejących, takich jak wielojęzyczność czy dwujęzyczność. Trudność definicyjna nie jest jednak równoznaczna z  niemożliwością podejmowania tematu różnojęzyczności, która – co należy podkreślić – nie jest pojęciem tożsamym z wielojęzycznością  ani z dwujęzycznością. Jednak definicja negatywna – stwierdzenie, czym różnojęzyczność nie jest – to za mało. Publikacja ta może być pomocna tym wszystkim, którzy interesują się zagadnieniami szeroko pojmowanej edukacyjnej polityki językowej. Adresowana jest do pedagogów, teoretyków edukacji oraz do osób, które zajmują się planowaniem kształcenia językowego – zarówno na poziomie krajowym, regionalnym, jak i lokalnym – w zakresie polityki językowej szkoły. Książkę otwiera rozdział poświęcony charakterystyce elementów składowych kompetencji różnojęzycznej. Problematyka różnojęzyczności była rozwijana na wielu polach i podejmowana w różnych kontekstach – w językoznawstwie, socjolingwistyce, dydaktyce języków obcych, a nawet w literaturoznawstwie (Michaił Bachtin). W zdefiniowaniu treści i zakresu pojęcia „kompetencja różnojęzyczna” pomocne będzie objaśnienie, czym są kompetencje niezbędne w efektywnym porozumiewaniu się (językowe, komunikacyjne oraz kulturowe), a także czym jest świadomość językowa. Autorka postawiła sobie zatem za cel uchwycenie wzajemnych zależności między pojęciem używanym współcześnie przez Radę Europy a terminami, które w dydaktyce kształcenia językowego funkcjonują od dawna (http://impulsoficyna.com.pl/nowosci/edukacja-otwarta-na-jezyki,1684.html ).

Poleca i zaprasza Oficyna Wydawnicza „Impuls”!