Wielkie dzieło Paula Ricoeura nakładem Wydawnictwa UJ

 

Paul Ricoeur (1913–2005) to jeden z głównych, obok Martina Heideggera i Hansa Georga Gadamera, przedstawicieli współczesnej hermeneutyki filozoficznej. Autor znakomitych dzieł, poświęcił swoją refleksję analizie podmiotu, jego działania i jego stosunku do czasu (Czas i opowieść, wyd. oryg. 1983, 1984, 1985) oraz nawiązał trwały dialog z psychoanalizą, lingwistyką, strukturalizmem, a także z teoriami społecznymi i politycznymi (L’Idéologie et l’Utopie, 1997). Odnowił również poszukiwania egzegetyczne i biblijne (Myśleć biblijnie, 1998, wyd. pol. 2003; Lectures 3, 1994).

Czas i opowieść to po La Métaphore vive kolejna książka, która bada podstawowe zjawisko semantycznej innowacji. Owa innowacja, podobnie jak metafora, polega na wytwarzaniu nowej stosowności sensu za pośrednictwem niestosownej atrybucji. Tak jak opowieść, innowacja to wymyślanie intrygi – cele, przyczyny, przypadki zostają połączone w czasową jedność pełnej i skończonej akcji. Narracja zadaje filozoficzne pytanie o stosunki między czasem opowieści a czasem życia i rzeczywistego działania. Do tej wielkiej dyskusji zaproszono kilka dyscyplin. Są to przede wszystkim: fenomenologia czasu, historiografia i teoria fikcyjnej opowieści.

Tom I – Intryga i historyczna opowieść przedstawia twierdzenie Paula Ricoeura, uściślane we wszystkich trzech tomach Czasu i opowieści, że opowieść mieści w sobie trzy mimetyczne związki: z czasem czynu i życiowego doświadczenia, z czasem właściwym budowaniu intrygi oraz z czasem lektury. Książka poddaje ten schemat próbie historii.

Tom II – Konfiguracja w opowieści fikcyjnej  – poświęcony jest badaniu teorii narracyjności przedstawionej w tomie pierwszym. Tym razem jednak badanie owo usytuowane zostało już nie na płaszczyźnie opowieści historycznej, lecz na płaszczyźnie opowieści fikcyjnej.

Tom III – Czas opowiadany – pokazuje najpierw, że – niejako równolegle do socjologii –fenomenologia rozwijająca się od św. Augustyna do Heideggera prowadzi do nieuniknionej Aporetyki czasu. Drugi dział ukazuje, w jaki sposób Poetyka opowieści odpowiada na ów impas myśli, mobilizując – za pośrednictwem lektury – połączone możliwości historii i opowieści fikcyjnej.

Dzieło Ricoeura uchodzi za najambitniejszą, najbardziej wszechstronną współczesną, próbę wyjaśnienia związku między czasem i narracją, historią i fikcją, obiektywnym „uczasowieniem” podmiotu i temporalną świadomością.
(Z recenzji Prof. dr hab. Elżbiety Wolickiej-Wolszleger)

WSZYSTKIE TRZY TOMY CZASU I OPOWIEŚCI UKAZAŁY SIĘ W SERII EIDOS NAKŁADEM WYDAWNICTWA UNIWERSYTETU JAGIELLOŃSKIEGO

Więcej na stronie www.wuj.pl