„Ikona i topór” Jamesa H. Billingtona już w sprzedaży

Nie potrafię opisać bogactwa tej książki. Jest pełna szczegółów,
lecz wolna od suchego tonu, barwna, lecz nie „krzykliwa”, sięga
szeroko, lecz nie lansuje nadzwyczajnych teorii. Co więcej, jest to
historia kultury, w której implicite obecna jest świadomość, że idee
nie wynikają tak po prostu z innych idei, że historia kultury
interpretuje i wpływa na dzieje polityczne i gospodarcze, mimo iż jest
niesiona ich nurtem i miotana ich zdarzeniami. Trudno dziś znaleźć
historyków, którym starcza chęci – i umiejętności – by pisać dla
szerokiego czytelnika na tak rozległy temat. James H. Billington jest
takim właśnie badaczem. Jego dzieło uczyni Rosję zrozumiałą w oczach
Zachodu skuteczniej niż dziesiątki przedsięwzięć w ramach wymiany
kulturalnej.
Elizabeth Janeway, „Books Today”

Niezwykle rzadko pojawia się książka tak śmiała i błyskotliwa, że
wszystkie inne podobne próby wydają się w porównaniu z nią bezbarwne i
przeciętne. Taką właśnie książką jest Ikona i topór pióra Jamesa H.
Billingtona. Billington to pisarz sprawny. […] Rezultatem jego pracy
jest mocno kontrowersyjna, osobista i naznaczona indywidualnym piętnem
interpretacja dziejów kultury rosyjskiej. […] Poprzez styl narracji
oraz dobór materiałów ilustracyjnych autor podejmuje świadomy wysiłek
obliczony na zaangażowanie czytelnika, przeniesienie go w samo centrum
rosyjskiej areny dziejów. […] Jego proza w poetycki i sugestywny sposób
odmalowuje zarówno obraz, jak i nastrój epoki. […] Billington czerpie z
licznych źródeł, z łatwością poruszając się na obszarze literatury,
filozofii, muzyki, sztuki, architektury, a nawet filologii. George D. Jackson jun., „Slavic Review”

O autorze:
James H. Billington urodził się w 1929 roku w Bryn Mawr w
amerykańskim stanie Pensylwania. Studiował historię Europy na
Uniwersytecie Princeton, który ukończył z wyróżnieniem z tytułem
licencjata, a następnie jako stypendysta fundacji Cecila Rhodesa
uzyskał stopień doktora nowożytnej historii Europy na Balliol College w
Oxfordzie. W latach 1957–1960 wykładał historię Rosji na Uniwersytecie
Harvarda, a w 1961 roku związał się z Uniwersytetem Princeton, gdzie
był profesorem historii do 1974 roku. W 1961 roku wykładał gościnnie na
Uniwersytecie Leningradzkim, a w 1964 roku przebywał na Uniwersytecie
Moskiewskim w ramach międzyuczelnianej współpracy badawczej. W latach
1973–1987 pełnił funkcję dyrektora Woodrow Wilson International Center
for Scholars, w którego obrębie założył Kennan Institute for Advanced
Russian Studies. Popularność przyniosły mu książki i prace naukowe o
tematyce rosyjskiej, między innymi: Mikhailovsky and Russian Populism
(1956), Fire in the Minds of Men (1980), Russia Transformed:
Breakthrough to Hope, August 1991 (1992), The Face of Russia (1998).