Biblioteki poszukują od lat niekonwencjonalnych sposobów na poprawę swojego wizerunku,  przyciągnięcie nowych odbiorców i kreatywną promocję oferowanych zasobów i usług. Jednym z narzędzi, które można wykorzystać w tych celach, w ramach szerzej zakrojonych działań informacyjnych, jest geocaching, czyli rodzaj gry terenowej dla użytkowników odbiorników GPS.

Idea geocachingu polega na poszukiwaniu, przy pomocy wskazań GPS, pojemników (skrytek) ukrytych wcześniej przez innych graczy, korzystając z zarejestrowanych przez nich współrzędnych, oraz odnotowanie tego faktu oraz w dzienniku zlokalizowanego schowka i na dedykowanej grze stronie internetowej (najpopularniejsza z nich – geocaching.com liczyła w listopadzie 2014 r. ponad 6 mln użytkowników i ponad 2,5 mln aktywnych skrzynek; wiele krajów [w tym Polska] ma własne serwisy tego typu). Różne warianty geocachingu zakładają m.in. wykonywanie przez uczestników dodatkowych zadań, zakładanie schowków mających gromadzić ludzi na określone wydarzenia, organizowanie ścieżek tematycznych lub rozwiązywanie zagadek na podstawie zawartych w skrytkach wskazówek. W miejscach tych umieszcza się też zwykle drobne upominki, przedmioty służące wymianie lub materiały mające nieść określone przesłanie. Gra może być atrakcyjna dla ludzi w każdym wieku, w tym dla całych rodzin, co czyni ją cennym narzędziem edukacyjnym i informacyjnym dla bibliotek. Upowszechnienie się w ostatnich latach smartfonów z wbudowanymi odbiornikami GPS oraz geocachingowych aplikacji ułatwia też znacząco udział w grze niemal wszystkim chętnym.

Geoskrytki można umieszczać w bibliotekach, by edukować ludzi na temat ich zbiorów i usług, okolicznych atrakcji lub lokalnej historii. Można je też wykorzystywać jako metodę na zainteresowanie zasobami biblioteki osób nie będących zwykle jej regularnymi gośćmi lub tych, którzy inaczej by do niej nie trafili.

 

więcej BABIN