"Koran, kałasznikow i laptop" wkrótce nakładem Wydawnictwa UJ

 

 

 

Zapowiedzi rychłego zwycięstwa nad talibami były powtarzane nieustannie od czasu alianckiej inwazji na Afganistan w 2002 roku, a szczególnie po wyborach prezydenckich w 2004 roku. Niektórzy komentatorzy utrzymywali, że polityka „odbudowy i rozwoju” zdobyła serca mieszkańców, nie zważając na liczne głosy krytyki. W marcu 2006 roku, tuż przed serią wyjątkowo zaciętych starć, wysocy urzędnicy, zarówno afgańscy, jak i amerykańscy, nadal twierdzili, że „talibowie nie są już zdolni do prowadzenia dużych bitew”. W drugiej połowie roku nastroje w środkach masowego przekazu zmieniły się. Pojawił się defetyzm, a nawet przeczucie zbliżającej się katastrofy. W rzeczywistości już w latach 2003–2005 było coraz więcej dowodów kwestionujących oficjalną interpretację konfliktu. Giustozzi dowodzi, że powstanie neotalibów nie było bynajmniej „niespodzianką 2006 roku”, gdyż ruch zapuścił w Afganistanie mocne korzenie już w 2003 roku. Właśnie to zjawisko jest przedmiotem jego badań w tej jakże aktualnej i prowokującej do myślenia książce.

Autor porusza tematy:
1.     Źródła rebelii
2.    Jak i dlaczego talibowie werbowali ochotników
3.    Organizacja talibów
4.    Strategia talibów
5.    Wojskowa taktyka rebelii
6.    Próby stłumienia rebelii

Antonio Giustozzi od ponad dziesięciu lat zajmuje się problemami Afganistanu: podróżuje, prowadzi badania i pisze. Jest pracownikiem Ośrodka Badań nad Państwami Upadającymi przy London School of Economics. Przedmiotem jego zainteresowań są polityczne aspekty rebelii i rządy watażków. Jego ostatnia książka – War, Politics and Society in Afghanistan – 1978-92 ukazała się w 2000 roku.