Göran Rosenberg "Kraj utracony. Moja historia Izraela"

Göran Rosenberg "Kraj utracony. Moja historia Izraela"
31 stycznia
Göran Rosenberg
Kraj utracony. Moja historia Izraela
Seria: Poza serią

 

Kraj utracony. Moja historia Izraela to osobiste spojrzenie na dzieje państwa żydowskiego, ale także gruntowna analiza idei stojącej za jego powstaniem. Autor szuka jej historycznych korzeni, śledząc losy państwotwórczego mitu od biblijnego wygnania i obietnicy powrotu, przez ruch syjonistyczny i Holokaust, aż po polityczne decyzje ostatnich dekad. Wiedzie czytelnika poprzez czasy żydowskiej emancypacji, oświecenia, socjalizmu i nacjonalizmu. Pisze o apokaliptycznym cieniu Zagłady, radykalnym syjonizmie budowniczych państwa i sednie konfliktu palestyńskiego, ale też o rozdarciu pomiędzy koncepcją agresywnego wzrostu terytorialnego a nadzieją na pokój i normalizację. To książka nie tylko o Izraelu jako nowoczesnym państwie, ale też o jednej ze – zdaniem autora – najbardziej wpływowych utopii naszych czasów. Osobiste wspomnienia łączą się tu z próbą odpowiedzienia na pytanie, na ile Izrael jest spełnieniem mitu Ziemi Obiecanej, a na ile krajem zagubionym we własnej utopijności.

„Autobiografia, która jest równocześnie analizą utopii i mesjanistycznych wizji naszych czasów, nie tylko Izraela”.
„Dagens Nyheter”

„Po odłożeniu książki ma się pewność, że to klasyk. Książka odważna, mądra i uczciwa. Wiele można się z niej dowiedzieć o sednie izraelskiego dramatu”.
„Expressen”

„Poruszająca książka o wielkim rozczarowaniu. (…) Rosenberg, intelektualista o niezależnym umyśle i ogromnej wiedzy, pasjonująco opowiada o Izraelu”.
„Aftonbladet”

„Tylko jedna litera po szwedzku odróżnia słowo ‚obiecana’ od słowa ‚utracona’. Książka Rosenberga to osobista opowieść o tym, jak utracił on wiarę w Izrael – ziemię obiecaną. Obiecaną narodowi żydowskiemu, a więc i jemu. To przejmujący i uczciwy portret zawiedzionych nadziei całego pokolenia europejskich Żydów, którzy wierzyli, że Izrael będzie ucieleśnieniem ich marzeń. To znakomity esej, w którym historia osobista miesza się z historią powszechną. Ale to nie jest historia Izraela. To historia złudzeń, których Izrael padł ofiarą”.
Konstanty Gebert

„Nie ma drugiego skrawka ziemi, który mieściłby tyle strasznych wspomnień i tyle wiary we wzniosłe ideały, tyle dumy i odwagi przemieszanej z lękiem i determinacją. I nie ma innego kraju, którego historia byłaby bardziej spleciona z historią Polski, na dobre i na złe.
Książka Görana Rosenberga, syna polskiej Żydówki, to opowieść o wielkiej i tragicznie zawiedzionej nadziei o Państwie Sprawiedliwym.
Trzeba głębokiej wiedzy, prawdziwej namiętności  i ogromu współczucia – także dla Palestyńczyków – żeby o Izraelu pisać tak mądrze i przejmująco”.
Maciej Zaremba

Göran Rosenberg – urodził w 1948 w Szwecji, studiował filozofię, matematykę, nauki polityczne i dziennikarstwo. Pracował w telewizji, radiu i prasie. W latach 1985-1989 był korespondentem w Waszyngtonie. Współzałożyciel i wieloletni redaktor naczelny jednego z ważniejszych polityczno-kulturalnych czasopism szwedzkich „Moderna Tider” („Współczesność”). Jest komentatorem politycznym „Dagens Nyheter”, prowadzi autorski program publicystyczny w telewizji TV4, publikuje m.in. w „Neue Zürcher Zeitung”, „Süddeutsche Zeitung”, „Lettre Internationale”, „New Perspectives Quarterly” i „The New York Times”.  Autor wielu książek, m.in.: Friare kan ingen vara: Den amerikanska idén från Revolution till Reagan („Nikt bardziej wolnym być nie może. Ideologie amerykańskie od rewolucji do Reagana”), Plikten, profiten och konsten att vara människa („Obowiązki, zyski i sztuka bycia człowiekiem”), Tankar om journalistik („Rozważania o dziennikarstwie”). Wydany w 1996 roku Kraj utracony. Moja historia Izraela doczekał się w Szwecji trzech wydań i został przetłumaczony na pięć języków. Rosenberg jest także dokumentalistą, do jego najważniejszych filmów należą: Den svarta staden med det vita huset („Czarne miasto z białym domem” nagrodzony w 1990 roku Złotą Nimfą za najlepszy dokument na Międzynarodowym Festiwalu Produkcji TV w Monte Carlo) oraz Goethe och Ghetto („Goethe i getto”, Czeski Kryształ na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Pradze w 1996 roku). Laureat licznych nagród, w tym nagrody Akademii Szwedzkiej i Wielkiej Nagrody Dziennikarskiej. W 2000 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Göteborgu.

Kategorie: Literatura

Skomentuj

Tylko zalogowani użytkownicy mogą komentować.