Świąteczne nowości w Impulsie

Świąteczne nowości w Impulsie
Czy masz już prezent pod choinkę?  Świetnym podarunkiem  jest książka, dlatego Oficyna Wydawnicza IMPULS poleca nowości:

Małgorzata Komorowska
Za kurtyną lat
Polskie teatry operowe i operetkowe 1918–1939

 
 
 
Książka przedstawia dzieje scen operowych i operetkowych w Polsce okresu międzywojennego. Po odzyskaniu Niepodległości w 1918 roku, sceny takie działały w Warszawie, Poznaniu i Lwowie, okresowo także w Katowicach, Wilnie i Toruniu. Inicjatywy sezonowych przedstawień muzycznych podejmowano również w Krakowie oraz w Bydgoszczy, Grudziądzu, Lublinie, Łodzi i Zakopanem. Stabilność cechowała półamatorski Teatr im. Moniuszki w Stanisławowie.Na temat życia teatralnego w gatunku opery i operetki w Polsce lat 1918-1939 nie ukazała się dotychczas żadna publikacja. Temat ten pomijali zarówno teatrolodzy jak i muzykolodzy, chociaż ta właśnie dziedzina w odrodzonej Polsce przeżywała rozkwit. Operze przypisano wówczas doniosłe cele. Miała budować prestiż kulturalny młodego państwa, i kształtować tożsamość rozdartego przez wiek między zaborców narodu. Swe siły i talent oddawali jej legendarni, a zapomniani już dyrygenci, śpiewacy, tancerze i artyści operetkowi, jak Emil Młynarski i Zygmunt Latoszewski, Matylda Polińska-Lewicka, Wanda Wermińska i Ignacy Dygas, Piotr Zajlich i Halina Szmolcówna, Lucyna Messal, Elna Gistedt i Józef Redo.Książka zapełnia więc istotną lukę w historii polskiej kultury. Dzieje scen muzycznych zostały w niej zarysowane w powiązaniu z wydarzeniami politycznymi, warunkami ekonomicznymi i przemianami społeczno-kulturowymi, w tym z rozwojem filmu, radia i fonografii. Odrębny rozdział poświęcono problematyce inscenizacji, bowiem sceny Warszawy, Poznania, Lwowa i Wilna wytworzyły charakterystyczny styl przedstawień operowych, operetkowe zaś odznaczały się wielką barwnością wystawy. Wiele miejsca zajęło też opisanie nowych, skomponowanych wówczas i
wystawionych dzieł scenicznych: 31 oper i opero-baletów, 10 baletów i 22 operetek. Stworzyli je tacy kompozytorzy, jak Karol Szymanowski, Ludomir Różycki, Tadeusz Joteyko, Mieczysław Sołtys, Feliks Nowowiejski, Bolesław Wallek-Walewski, Jerzy Lawina-Świętochowski, i tacy autorzy jak Marian Hemar, Julian Tuwim, Emil Zegadłowicz, i inni.
Wydawca zadbał o bogaty zestaw ilustracji; w książce zamieszczono blisko 100 archiwalnych fotografii, reprodukcji afiszów i projektów scenograficznych oraz różnych teatraliów, w większości po wojnie nie publikowanych. Książka o charakterze faktograficznym napisana jest przystępnie i przeznaczona dla wszystkich zainteresowanych ojczystą historią, operą i teatrem.

Agnieszka Łaba
Bajki rymowane w biblioterapii
 
 
 
W prezentowanych w tomiku bajkach – będących podstawą mojej pracy z dziećmi – wykorzystałam rym, stąd ich nazwa – bajki rymowane. Rym miał pełnić funkcję głównie instrumentacyjną, która polegała na wprowadzeniu bogatszej postaci dźwiękowej. Bohaterowie prezentowanych opowiadań borykają się z problemami, rozwiązują je i zachęcają do myślenia. Pozwalają dziecku uwierzyć w sukces.
Odbiorcy moich bajek to uczniowie specjalnej szkoły podstawowej w wieku 8–14 lat z zaburzeniami emocjonalnymi – dzieci mające kłopoty z nauką, tj. mniej zdolne, zaniedbane wychowawczo, odrzucone (w domu rodzinnym, w szkole, w grupie rówieśniczej).
W publikacji przedstawiam gotowe scenariusze, dzięki którym osiągnęłam zamierzone cele. Każdy z nich był wielokrotnie sprawdzony w praktyce. Pomocne w pracy były rysunki przygotowane według własnego pomysłu. Bajki te napisałam z myślą o nauczycielach-wychowawcach, nauczycielach szkół specjalnych, bibliotekarzach, pedagogach szkolnych oraz tych wszystkich, którzy mają do czynienia z dziećmi i młodzieżą.

„[…] opiniowaną książkę uważam za bardzo wartościową merytorycznie, potrzebną
i pożyteczną społecznie, a przy tym pilnie oczekiwaną przez wychowawców różnego rodzaju świetlic terapeutycznych i środowiskowych, pedagogów specjalnych, pedagogów szkolnych, logopedów i innych terapeutów. Jej Autorce – Pani Agnieszce Łabie – chciałabym tą drogą pogratulować udanego przedsięwzięcia i podziękować za trud włożony w jej przygotowanie. Chciałabym pogratulować Pani zarówno koncepcji metodologicznej, jak i udanej próby rozbudzenia zainteresowania poruszaną problematyką nie tylko u nauczycieli, wychowawców i terapeutów, ale może i rodziców, którzy często nie wiedzą, jak radzić sobie z problemami dzieci tak wyjątkowych, jak dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, które często wymagają wsparcie i pomocy z zewnątrz”.

dr E. M. Minczakiewicz (fragment recenzji)
Beata Pastwa-Wojciechowska (red. nauk.)
Człowiek w obliczu prawa

  

 
Tytuł książki, którą mamy przyjemność przedstawić Czytelnikom – Człowiek w obliczu prawa – ma ukazywać złożoność omawianej problematyki, jaką jest konfrontacja człowieka z systemem i instytucją prawa. Warto podkreślić, że człowiek, stając w jego obliczu, może pełnić rozmaite role, a tym samym odczuwać różne emocje.
Człowiek, stając w obliczu prawa, czy to w roli sprawcy, osoby poszkodowanej czy też pełniąc wobec niego inne role, napotyka różne problemy, z którymi musi się zmierzyć na płaszczyźnie indywidualnej, zawodowej lub naukowej. Wszyscy autorzy przedstawionych tekstów mają nadzieję, że Czytelnik obcując z tą interdyscyplinarną pozycją, chociaż w części podzieli nasze stanowisko w kwestii złożoności, a także – a może przede wszystkim – na temat etyki poruszanych zagadnień. Oddając książkę w Państwa ręce, staraliśmy się rzetelnie, obiektywnie i profesjonalnie przekazać wiedzę z różnych perspektyw: psychologicznej, penitencjarnej, prawnej, i pokazać konieczność wzajemnego zrozumienia zamiast koncentrowania się na odmienności spojrzeń.
Czytelnik odnajdzie nie tylko problemy, lecz przede wszystkim człowieka, którego trudną sytuację bez względu na rodzaj kontaktu z prawem autorzy chcieliby przedstawić.
 
Kategorie: Literatura

Skomentuj

Tylko zalogowani użytkownicy mogą komentować.